است و آن این است : " « و من یقترف حسنه نزد له فیها حسنا »" ( این‌ خیلی عجیب است ! ) اگر کسی کار نیک و زیبا بکند ما به زیبایی کارش‌ می‌افزاییم ، یعنی ما گریم و پرداختش می‌کنیم . وقتی کار در مسیر خلقت و رضای الهی قرار بگیرد اینچنین است . شما کاری را در مسیر رضای الهی‌ انجام بدهید ، بسا هست این کار شما معایب و نواقصی دارد ، اما خدا به‌ فضل و لطف خودش آن معایب و نواقص را برطرف می‌کند و زشتی‌های عمل شما را از بین می‌برد و تبدیل به زیبایی می‌کند . خدا نسبت به کار نیک مشاطه‌ گری می‌کند ، بدیهایش را می‌پوشاند و به جایش خوبی می‌آورد .
پس این دو مطلب است : یکی اینکه یک کار خوب که انسان می‌کند خدا آن‌ را ده تا کار خوب حساب می‌کند . این ، جنبه کمیت کار است ، یعنی لطف‌ الهی بر کمیتش می‌افزاید . یکی هم جنبه کیفیت کار است که انسان یک کار نیمه زیبا انجام می‌دهد ، بعد می‌بیند خدا تمام زیبا به او تحویل می‌دهد .
اینها همه فرع بر این است که انسان به آن نور هدایتی که سراسر عالم را گرفته است روشن باشد ، کور و تیره و گمراه نباشد . این معجزه‌ها همه از همان روشنی ایمان و روشن بودن به مقصد اصلی خلقت پیدا می‌شود " ²لیجزیهم الله احسن ما عملوا غ" که خدا پاداش بدهد به آنها به نیکوترین‌ وجهی که عمل کرده‌اند . مقصود این است که آن عملی که انجام داده‌اند ، به‌ حد احسنی که می‌شد آن را انجام دهند ، آن طور به آنها پاداش می‌دهد . این‌ آن عملی است که انجام داده و خواسته‌اند " « و یزیدهم من فضله »" و به‌ فضل خودش باز [ برپاداش ] اضافه می‌کند . " « و الله غ

[١] شوری / [٢٣]