و اگر بذری برای این جهان کاشته است در این جهان به او بدهند . قرآن‌ می‌گوید " « کلا نمد »" ما مدد خودمان را ، هم به آنان که خداخواه و آخرت خواه هستند و مقصدشان بالاتر از مادیت است می‌رسانیم و هم به آنها که نمی‌خواهند تا آنجا بروند و می‌خواهند محصول و نتیجه را در همین جا بگیرند ، با یک تفاوت و آن اینکه چون دنیا دار تزاحم علل و اسباب است‌ خدا تضمین نمی‌کند که هر کسی برای دنیا و مقصد دنیا تلاش کند صد در صد به‌ آن می‌رسد ، چون ممکن است به موانعی بربخورد ، بذری را بپاشد برای اینکه‌ در دنیا نتیجه بگیرد ولی بذرش در همین جا فاسد و خراب بشود و آفتی به‌ آن برسد ، نه افرادش را تضمین می‌کنیم که به همه صد در صد بدهیم و نه در همه اعمال تضمین می‌کنیم که در همه اعمال صد در صد بدهیم . بذری که به‌ مقصد دنیاست خیلی از اوقات به آفت برمی‌خورد ، ولی بذری که برای خدا و برای تقرب به حق و برای آخرت پاشیده شود ، دیگر تخلف پذیر نیست . آن‌ [ بذر ] مطابق با مزاج هستی است و تخلف نمی‌پذیرد ، و بلکه بیش از مقداری که شخص کاشته است محصول می‌دهد .
حال من از شما می‌پرسم این اصل کلی چطور است ؟ آیا این اصل کلی یک اصل‌ منطقی است یا منطقی نیست ؟ در آیات دیگری هم این مطلب به صورت دیگری‌ آمده است . در سوره شوری می‌فرماید : " « من کان یرید حرث الاخره نزد له‌ فی حرثه و من کان یرید حرث الدنیا نؤته منها و ما له فی الاخره من نصیب‌ " [١] ( اصلا این تعبیر کشت و زراعت کردن از خود قرآن است ) هر کسی‌ که بخواهد

[١] شوری / [٢٠]