را در همان مقصد ضایع نمی‌کند . خدا این عالم و این دستگاه هستی را به‌ صورت یک دستگاه آماده برای کشت کردن و محصول برداشتن ساخته است . شما از یک مزرعه چه انتظاری دارید ؟ انتظار دارید که آنچه را کشت می‌کنید بردارید ، اما از مزرعه هر اندازه مزرعه خوب و عالی باشد این انتظار غلط است که انسان یک چیزی را کشت کند و چیز دیگری بردارد و این اساسا معنی‌ هم ندارد . شما اگر در یک مزرعه مساعد و آماده ، مثلا گندم بکارید گندم‌ برمی‌دارید ، جو بکارید جو برمی‌دارید ، درخت میوه بکارید میوه برداشت‌ می‌کنید ، اگر گلابی غرس کنید گلابی برمی‌دارید و اگر حنظل بکارید حنظل ، اگر خار بکارید خار برداشت می‌کنید و اگر گل بکارید گل . معنی یک مزرعه عالی و نمونه این نیست که به هر حال گل بدهد اعم از اینکه من خار بکارم یا چیز دیگر ، یا برنج و یا گندم محصول بدهد ، من‌ ارزن بکارم یا جو . این غلط است . انسانها در تلاشهایشان مقصدی دارند . درست است که همه طالب سعادت‌ هستند ولی سعادتشان را در چه چیزی جستجو می‌کنند ؟ یک وقت هست انسان در این دنیا تلاش می‌کند ، عمل می‌کند ، زحمت می‌کشد برای محصولی و نتیجه‌ای که‌ می‌خواهد در همین دنیا بگیرد و اصلا به خدا و آخرت هم کاری ندارد ، یعنی‌ بذری که می‌پاشد فقط بذر دنیایی است ، کاری می‌کند نه برای نتیجه‌ای در همین دنیا . اما یک وقت هست انسان کاری می‌کند نه برای نتیجه مادی در این دنیا ، بلکه برای اینکه قرب به حق پیدا کند ، به خدا نزدیک شود و در جهان دیگر محصولی بردارد . قاعده این است که اگر کسی بذری برای آن‌ جهان کاشته است در آن جهان به او بدهند