دارد که برای اینکه عمل انسان مقبول درگاه خدا واقع بشود انسان حتما به‌ خدا اعتقاد داشته باشد ، مسلمان باشد ، ایمان داشته باشد ، یا به تعبیری‌ که در این آیات هست به نور الهی روشن شده باشد ، کار خوب به هر حال‌ خوب است ، خدا هم که غنی است ، پس برای خدا چه فرق می‌کند که بنده‌ای‌ که کار خوب و یا کار بد می‌کند او را بشناسد یا نشناسد ، خدا چون خداست‌ و بزرگ و عظیم و غنی و بی اعتناست ، نباید بین بندگان چه آن بنده‌ای که‌ او را می‌شناسد و در درگاه او سر تعظیم فرود می‌آورد ، نماز می‌خواند و روزه‌ می‌گیرد ، و چه آن بنده‌ای که اساسا او را نمی‌شناسد و بلکه نسبت به او مخالف و یاغی است ولی در عین حال اینها هر دو کار خوب می‌کنند فرق‌ بگذارد . پس روز قیامت نباید مسأله ایمان ، حسابی داشته باشد ، فقط باید عمل حساب داشته باشد ، بنابراین اگر یک آدم مادی مسلک منکر خدا و منکر همه پیغمبران خدا کار خیری کرده ، مثلا خدمتی به بشریت کرده است ، خدا باید او را به بهشت ببرد ، همانطور که اگر یک بنده‌ای که او را می‌شناسد کار خوب بکند ، باید او را به بهشت ببرد ، و غیر از این هم‌ نمی‌تواند باشد . اگر غیر از این باشد باید بگوییم خدا العیاذ بالله مثل‌ آن رؤسایی است که میان افرادی که می‌آیند تعظیم می‌کنند و تملقش را می‌گویند و آن افرادی که پیش او نمی‌آیند تعظیم کنند و تملق بگویند فرق‌ می‌گذارد ، در صورتی که ما می‌گوییم رئیس خوب آن رئیسی است که هیچ فرقی‌ میان افراد از این نظر نگذارد ، فقط به کار افراد توجه کند ، اگر دید کار فرد خوب است به او پاداش بدهد . این موضوع را خیلی از افراد به صورت‌ اشکال و ایراد سؤال می‌کنند و من خودم در آخرین بخش کتاب عدل الهی همین‌ مسأله را مطرح و مفصل درباره