را فرض می‌کند [١] .
و ثانیا معتقد نیست که حرکت احتیاج به محرک دارد ، بلکه معتقد است‌ که تنها تغییر حرکت ( شتاب ) محتاج به علت است ، یعنی تنها حدوث و انقطاع و تند و کند شدن و تغییر جهت و مسیر دادن حرکت نیازمند به علت‌ است نه خود حرکت .
و ثالثا همانطور که قبلا اشاره شد حرکت را به دو قسم طبعی و قسری تقسیم‌ نمی‌کنند و رابعا به دلیل اینکه به دو قسم حرکت طبعی و قسری قائل نیست و به‌ دلیل اینکه ذات حرکت را محتاج به علت نمی‌داند لذا به حرکتی که خودبخود و بدون عائق و مانع خارجی ساکن شود قائل نیست .

٢ - قسمت دوم :

نتیجه عملی اختلاف نظر قدیم و جدید درباب حرکت

تمام آنچه در فرق بین نظر قدیم و جدید در مورد مساله حرکت گفته شد اختلافات نظری و فلسفی و تفسیری است و در عمل و نتیجه تاثیری ندارد جز قسمت آخر که مطابق نظر قدیم اگر جسمی را در غیر جهت میل آن جسم با یک‌ ضربه و نیروی خارجی در فضائی که هیچگونه عائق و مانعی ندارد به حرکت در آوریم خود بخود خواهد ایستاد ولی در نظر جدید چنین نیست و در حقیقت‌ نمی‌توان گفت که اختلاف نظر قدیم و جدید در قاعده‌ء " القسر لایدوم " است ، زیرا در نظرات جدید فرض حرکت قسری نمی‌شود نه اینکه فرض حرکت‌ قسری می‌شود و معذالک ادعا

[١] این فرض در واقع هم به منزله انکار بنداول و هم به منزله انکار بند دوم نظریه قدما است .