در اینجا دو اشکال یا ایراد مهم پیش می‌آید و آن اینکه ممکن است کسی‌ بگوید بحث حرکت طبعی و قسری امروز منسوخ است و عملا هم نتیجه‌ای از آن‌ نمی‌توان گرفت ، نه ارزش فلسفی دارد و نه ارزش عملی .
اشکال اول این است که اساس این تقسیم بندی مخدوش است ، زیرا این‌ تقسیم مبتنی است بر قانون احتیاج حرکت به نیروی حرکت دهنده ، و این‌ همان نظریه قدیم ارسطوئی است که دو هزار سال بر علم حکومت کرد تا آخر الامر به وسیله‌ء نیوتن و سایر دانشمندان طبیعت شناس مردود شناخته شد و به جای آن قانون جبر در حرکت که یکی از پایه‌های فیزیک نیوتنی است به‌ رسمیت شناخته شد . طبق این قانون جسم برای نفس حرکت نیازمند به عامل‌ نیست ، زیرا خاصیت جسم این است که حالت موجود خود را جبرا برای همیشه‌ حفظ می‌کند بدون آنکه نیازمند به عامل خاصی باشد ، مثلا اگر دارای مقدار یا اندازه‌ء معینی از حرکت باشد آن را برای همیشه حفظ می‌کند بدون آنکه عاملی‌ دخالت داشته باشد . جسم در تغییر وضع خود نیازمند به عامل است ، به این‌ معنی اثر نیروی خارجی آنست که حالت حرکت جسم را تغییر دهد ، یعنی آن‌ را تند یا کند کند و یا تغییر جهت دهد پس رابطه‌ء نیرو و حرکت در اصل‌ حرکت نیست

&gt این بحث از نظر روانشناسی هست که آیا دین ، فطری است یا غیر فطری‌ ؟ معنای این جمله این است که آیا اگر انسان را تحت تاثیر هیچ ضربه و نیروی فردی یا اجتماعی خارج از وجود وی قرار ندهیم آیا بحسب طبع گرایش‌ به معنای و مفاهیم دینی دارد یا اینکه این گرایش از نوع عادتها و عرف‌ ها است که در اثر دخالت یک یا چند عامل خارجی پدید آمده است .