واجب الوجود بیش از هر چیز دیگر متکی بر مفهوم بی نیازی است .
پس تصور ما از واجب الوجود بنابر این تعریف عبارت است از موجودی‌ که ضروری الوجود و ممتنع العدم است . بدین دلیل که در مصداق " موجود " بودن بی نیاز از هر حیثیت و هر عنوان دیگری است . او موجود است از آن‌ نظر که خودش ، خودش است نه از آن نظر که ذاتش مقرون به حیثیتی است‌ که آن حیثیت ملاک استحقاق و عنوان موجودیت است ( واسطه در عروض و حیثیت تقییدیه ) . و نه از آن جهت که ذاتش معلق و وابسته به ذات‌ دیگری است ( واسطه در ثبوت و

&gt ذهن بشر وقتی که صفتی را به موصوفی نسبت می‌دهد ، وضع آن صفت با موصوف بر دو گونه است : . ١ گاهی آن موصوف بدون هیچ وسطه ای و بدون دخالت هیچ ملابسی ، به آن‌ صفت متصف می‌گردد . یعنی ذهن ما آنجا حکم می‌کندبه اتصاف موصوف به آن‌ صفت ، به ملاک خود موصوف است و بس . هیچ شی‌ء دیگری غیر از خود موصوف‌ از نظر ذهن ما ملاک اتصاف موصوف به آن صفت نیست . اینجا است که‌ می‌گوئیم فلان شی‌ء بدون هیچ " حیثیت تقییدیه " و بدون هیچ " واسطه‌ء در عروض " به فلان صفت متصف می‌شود . . ٢ گاهی صفتی که به موصوف نسبت داده می‌شود با دخالت یک واسطه است‌ . به این معنی که حکم ذهن به اتصاف آن موصوف به آن صفت ، به ملاک خود موصوف نیست ، بلکه موصوف با شی‌ء دیگری به نحوی از انحاء اتحاد دارد و آنچه که ملاک اتصاف است ، شی‌ء متحد با موصوف است نه خود موصوف . و ما به نوعی تسامح عرفی یا عقلی - که از این تسامحات هم در مفاهیم عقلی و فلسفی زیاد است و ضرورت دارد که آنها را بشناسیم و گرنه دچار اشتباهات‌ بزرگ خواهیم شد - حکم " احد المتحدین " را به دیگری سرایت می‌دهیم . پس در حقیقت آن صفت ، صفت آن واسطه است ، ولی ما با در نظر گرفتن‌ نوعی اتحاد میان واسطه و موصوف مفروض ، آن صفت را به آن موصوف نسبت‌ می‌دهیم . این چنین واسطه هایی را اصطلاحا " حیثیت تقییدیه " و یا " واسطه‌ء در عروض " می‌نامند . &gt