٣ - ممکن در وجود خود نیازمند به علت موجده است .
٤ - سلسله علل ممکنات باید به واجب منتهی شود ، زیرا تسلسل محال است‌ ، بوعلی فقط به همین جهت که موجودی خاص پله و نردبان اثبات واجب قرار نگرفته است این برهان را " برهان صدیقین " خوانده است . و مدعی شده‌ است که در واقع خود واجب دلیل خودش قرار گرفته است . آفتاب آمد ، دلیل آفتاب .
ولی صدرالمتألهین معتقد است که با این که برهان بوعلی برهان تمامی‌ است عالی‌ترین برهان نیست ، عالی‌ترین برهان که شایسته است برهان صدیقین‌ نامیده شود برهان دیگری است و ما ضمن شرح اشعار منظومه از آن یاد می‌کنیم‌ . [١]

[١] برهان صدیقین که صدرالمتألهین اقامه کرده است مبتنی بر دو اصل‌ اساسی فلسفه او ، اصالت وجود و وحدت وجود است . و اینک تقریر برهان : این برهان به مقدمه نیاز دارد : مقدمه اول این است که چنانکه در محل خود ثابت شده است ، ماهیات‌ اموری اعتباری هستند ، و آن چیزی که قطع نظر از اعتبار ذهنی متحقق است و واقعیت دار است و بلکه عین تحقق و واقعیت است وجود و هستی است . ( این مساله همان است که " اصالت وجود " نامیده می‌شود ، و صدرالمتألهین‌ در میان فلاسفه ، قهرمان این مساله به شمار می‌رود . یعنی او است که این‌ مساله را برای اولین بار به این صورت طرح کرده و براهین محکمی بر آن‌ اقامه نموده است . جای این مساله در امور عامه است ، نه الهیات‌ بالمعنی الاخص ) . مقدمه دوم این است که وجود - که بنا بر اصالت وجود ، متحقق است و بلکه عین تحقق است ، و حقیقت است و بلکه جز وجود چیزی نیست - در ذات‌ خود اقتضا دارد وحدت را . یعنی حقیقت وجود ، اولا حقیقت واحد است نه‌ حقیقت های متباینه و به تعبیر دیگر ( اگر چه تعبیر نارسائی است ) ، حقیقت وجود طبیعت واحد دارد نه طبایع متعدده . و ثانیا این حقیقت در ذات خود از آن جهت که وجود است وحدت را اقتضا می‌کند ، پس هر چه را حقیقت فرض کنیم بازگشتش به همان حقیقت وحدانی است . یعنی هر چه هست‌ همان حقیقت وجود ، و یا شئون و تجلیات وجود است و به هر حال ثانی برای‌ او نیست . &gt