گفتیم که قسمت عمده‌ء علم الهی را " امور عامه " تشکیل می‌دهد و همین‌ قسمت است که پایه و مبنای قسمت دوم یعنی الهیات بالمعنی الاخص است .
اکنون ببینیم " امور عامه " چیست ؟ البته تحقیق در امور عامه و این که اینها چگونه معانی و مفاهیمی هستند و این که سلسله معانی بسیطند نه مرکب ، بدیهی هستند نه نظری ، معقولند نه محسوس ، معقول ثانویند نه معقول اولی ، کلی هستند نه جزئی [١] و این که تعریف امور عامه چیست ؟ مسائلی است که در خود امور عامه باید آنها را بررسی کرد .
ما در این جا به مناسب بحث فقط یک جهت را مورد نظر قرار می‌دهیم و آن عموم و شمول آنها است ، یعنی عدم اختصاص آنها به مقوله خاص یا جنس‌ خاص و یا نوع خاص و به همین جهت امور عامه نامیده می‌شوند .
توضیح این که صفات و احکامی که ما به اشیاء نسبت می‌دهیم و برای آنها اثبات می‌کنیم بر دو قسم است : ١ - " صفات خاصه " : یعنی صفاتی که آن اشیاء از این جهت متصف به‌ آنها هستند که دارای تعین خاص و تعریف خاص می‌باشند . مثلا صفت‌ استقامت و انحناء برای خط ، و حرکت و سکون برای جسم ، از این جهت‌ ثابت است که خط کمیت اتصالی جسمانی است ، و جسم ، جوهر قابل ابعاد سه‌ گانه است . به عبارت دیگر در درجه

[١] یعنی تصوری که انسان از این امور دارد همواره به صورت کلی است نه‌ صورت شخصی و جزئی .