آمدن را علت سوختن همه این خانه به شمار آورده‌ایم و حال آنکه در واقع و نفس الامر چنین نیست که عدم آمدن ، عامل سوخته شدن باشد . عامل سوخته‌ شدن از یک طرف ، آن مواد قابل احتراق است و از طرف دیگر روشن شدن‌ آتش به واسطه جرقه زغال یا اتصال برق یا باقیمانده چوب کبریت روشن شده‌ و یا باقیمانده سیگار روشن است . اما عوامل این جهان که البته همه آنها عوامل وجودی هستند با یکدیگر تزاحم نموده در یکدیگر اثر متقابل می‌کنند و از یکدیگر منفعل می‌شوند و نتیجه این تأثیرات متقابل ، تغییر مجرا و مسیر حرکت می‌باشد و انعدام به صورت یک پدیده و حادثه هیچگاه محقق نمی‌گردد .
انعدام عبارت است از پذیرش یک شی‌ء ، عدم خود را ، و در فلسفه محقق‌ شده است که همه انعدام‌ها نسبی است و انعدام حقیقی به این معنی که واقعا موجودی عدم خود را بپذیرد محال است [١] . به هر حال عوامل وجودی در یکدیگر تأثیر . متقابل می‌کنند و در نتیجه این تأثیر و تأثر مسیر حرکات‌ اشیاء تغییر می‌کند و به واسطه این تغییر مسیر ، آن اثر و معلولی که در حقیقت ، پایان یک حرکتی بود تحقق نمی‌پذیرد در صورتی که اگر این تأثیر و تأثر واقع نشده بود ، نتیجه و اثر خود به خود حاصل می‌شد . در اینگونه‌ موارد ، اثر ، نتیجه همان عوامل موجود است ( نه عوامل معدوم ) ، ولی چون‌ ما نظر می‌افکنیم به یک سلسله عوامل دیگر که آن عوامل می‌توانسته‌اند در این عوامل مفروض تأثیر بگذارند و مجرای اینها را تغییر دهند و آن عوامل‌ محقق نشده‌اند و در نتیجه عوامل دسته اول اثر خود را نموده است لذا مجازا می‌گوئیم : نبودن عوامل دسته دوم ، علت وجود اثر مفروض است و حال آنکه‌ در واقع اثر مفروض

[١] ما در " اصول فلسفه و روش رئالیسم " در مقدمه مقاله هشتم بحث‌ مبسوطی درباره این مطلب که موجود معدوم نمی‌شود نموده‌ایم .