عین هستی او است ؟ حکما پاسخ می‌دهند که ذات حق یک حیثیتی است . او وجود محض است و ماهیت را در او راه نیست . اینکه ذاتی فرض شود که وجود عارض او شده‌ است از مختصات ممکنات است . حکما معمولا برهانی بر این مطلب اقامه‌ می‌کنند که در مصراع دوم این بیت ذکر شده است و آن اینکه اگر ذات حق‌ تعالی دو حیثیتی باشد لازم می‌آید وجودش عارض ماهیتش باشد و لازمه عروض‌ وجود بر ماهیت ، معلولیت وجود است و معلولیت وجود واجب محال است ، خواه آنکه فرض شود معلول علت خارجی است زیرا واضح است چیزی که وجود خود را از علت خارجی کسب کرده است واجب الوجود نیست ، بلکه ممکن‌ الوجود است و خواه آنکه فرض شود وجود واجب معلول ذات و ماهیت واجب‌ است . این شق را بیت بعدی توضیح می‌دهد :

فسابق مع لا حق قد اتحد

او لم تصل سلسله الکون لحد

پس وجود پیشین با وجود پسین یکی می‌شود یا سلسله وجودات به جایی منتهی‌ نمی‌گردد . شرح : یعنی اگر وجود واجب معلول ذات واجب باشد ، لازم می‌آید که ذات‌ واجب در مرتبه قبل از وجودش تحقق داشته باشد ، زیرا علت بر معلول تقدم‌ وجودی دارد . اگر واجب تعالی ذاتی داشته باشد و وجودی ، و ذاتش تحقق و وجودی قبل از وجودش داشته باشد یا این است که آن وجود مقدم ، عین همان‌ وجود معلول است که مؤخر است پس لازم می‌آید " اتحاد سابق و لا حق " و به عبارت دیگر لازم می‌آید " تقدم شی‌ء بر نفس " که البته محال است و یا این است که آن وجود