یعنی بنا بر فرض آنکه اعاده معدوم جایز باشد ایجاب می‌کند که میان یک‌ شی‌ء ، " عدم " فاصله شده باشد . آیا ممکن است یک چیزی بین خود و خودش " عدم " فاصله شود ؟ البته فاصله شدن " عدم " در بین دو شخص - مانند فاصله بین سعدی و حافظ - بدون اشکال است اما فاصله شدن " عدم " در بین یک شی‌ء - مانند یک انسان - و خودش قابل تصور نیست و حتی زمان‌ نیز نمی‌تواند بین یک شی‌ء

&gt وجود زنده می‌شود که " کیف و بالکون عن استواء قد خرجت قاطبه‌ الاشیاء " . حقیقت این است که هر چند قائلین به اصالت ماهیت قائل به‌ ثبوت معدومات و جواز اعاده معدوم نیستند ولی لازمه قول به اصالت ماهیت‌ همین لوازم است . چیزی که هست زیر کان قوم منکر این دو مسأله بدیهی‌ البطلان شده‌اند ولی متوجه نشده‌اند که لازمه اصالت ماهیت این دو لازم است‌ و مغفلین یکی از این دو مسأله را پذیرفته‌اند - مثل بعضی مدعیان زمان ما - و یا هر دو مسأله را پذیرفته‌اند - مثل برخی از متکلمین - و صدرا که دقیق‌ شده ، متوجه شده است که اساسا نظریه اصالت ماهیت سخیف است ولی او نیز متوجه نشده است که لازمه اصالت ماهیت این دو مسأله است . البته‌ علت اساسی این است که اصالت ماهیت و وجود در بین قدما مطرح نبوده و الا رابطه‌اش با این دو مسأله کاملا روشن می‌شد .