اگر اتصاف معروض به عارض همانند عروض عارض بر معروض در ذهن باشد پس آن معقول را با صفت " ثانی " توصیف کن . ( معقول ثانی ) رسم و تعریف شده است به آنچه که عروضش در ذهن ما باشد خواه اتصافش در خارج‌ و یا در ذهن باشد . پس معقول ثانی منطقی ، همان معقول ثانی به معنی اول‌ است مانند " معرف " . معقول ثانی به معنی دوم هم معقول ثانی در اصطلاح‌ فلسفی است . پس مثل " شیئیت " یا " امکان " معقول ثانی به معنی‌ دوم است .