اینها در خارج به هیچ وجه مصداق حمل " موجود " واقع نمی‌شوند .
بعلاوه اگر خود این معانی و مفاهیم در خارج موجود باشند و مستحق حمل " موجود " باشند تسلسل لازم می‌آید و تسلسل محال است .
پس تحقق خارجی این معانی و مفاهیم محال است [١] .

[١] قبل از کشف اصالت وجود امور حقیقی از امور اعتباری به نحوی که‌ گفته شد باز شناخته می‌شد ، یعنی تعریف امور حقیقی و امور اعتباری همان‌ بود که گفته شد ( امور حقیقی مصداق کلمه موجود می‌باشند و امور اعتباری‌ مصداق کلمه موجود واقع نمی‌شو ند ولی به صورت صفتی بر اشیاء حمل می‌شوند ) و راه بازشناسی امور اعتباری از امور حقیقی نیز همان بود که در بالا اشاره‌ شد ، یعنی امور اعتباری به شکلی هستند که اگر فرض کنیم موجودند تکرر و تسلسل لازم می‌آید : ( کل ما یلزم من تحققه تکرره فهو اعتباری ) و گفته می‌شد معقولات اولیه به اصطلاح فلسفی که همان ماهیات می‌باشند امور حقیقی هستند و اما معقولات ثانیه فلسفی همه اعتباری هستند و گفته‌ می‌شد که مفهوم وجود از معقولات ثانیه است و به همین دلیل امر اعتباری‌ است . اما پس از طرح و کشف اصالت وجود ، در عین اینکه تفاوت این دو نوع مفهوم یعنی معقولات اولیه و معقولات ثانیه محرز است و نوع دوم منتزع‌ از نوع اول است و هیچگونه استحقاق حمل " موجود " را ندارند ، مطلب‌ دیگری مطرح شد و آن اینکه استحقاق حمل " موجود " بر یک مفهوم برای‌ حقیقی بودن آن کافی نیست . بنا بر اصالت وجود حتی مفاهیم و معانی که‌ چنان استحقاقی دارند نیز امور اعتباری و انتزاعی هستند و استحقاق آنها برای حمل " موجود " بر آنها به تبع حقیقت وجود است ، آنچه اصالت‌ دارد و بحق باید " حقیقی " خوانده شود حقیقت وجود است که عین خارجیت‌ و واقعیت است و قابل انتقال به ذهن نیست ، یعنی هرگز صورت مفهومیت و معقولیت به خود نمی‌گیرد . در عین حال بنابر اصالت وجود نیز چنانکه اشاره شد تفاوت دو نوع‌ مفهومی که سابقا یکی از آنها حقیقی و دیگری اعتباری شناخته می‌شد محرز و مسلم است . بنابراین می‌توان چنین گفت که اگر معانی و مفاهیم را عموما یک طرف‌ قرار دهیم &gt