وجود آمدن موصوف آن هم بوجود می‌آید .
مثلا در مثال " زید ممکن الوجود است " صفت امکان ، یک امر اعتباری‌ و انتزاعی است نه یک امر حقیقی . زیرا اگر یک امر حقیقی بود و وجودی‌ علیحده از وجود زید داشت یا عارض بر زید می‌شد و یا معروض آن . منظور از انتزاعی بودن این است که این امر انتزاع شده با آن امر منتزع عنه ، دو واقعیت ندارند ، بلکه دارای یک واقعیت هستند ، منتهی ذهن ماست که‌ از آنها دو واقعیت و دو مفهوم جداگانه انتزاع می‌کند . این مفاهیم انتزاع‌ شده از یک شی‌ء گاهی به این صورت است که یکی حقیقی و دیگری اعتباری‌ است و گاهی به صورت یک کثرت مفهومی است که ذهن ما به اعتبارات‌ مختلف ، صفات مختلفی را انتزاع می‌کند . مثلا ما صفات متعددی مثل حیات‌ ، علم ، قدرت ، . . . را برای خداوند می‌شناسیم ، ولی همه اینها یک‌ واقعیت است . حیات و علم و قدرت برای ما صفتی است که بر ذات ما عارض می‌شود اما علم حق تعالی عین ذات او است ، قدرت حق تعالی عین‌ ذات او است ، در اینجا عروضی وجود ندارد [١] .
پس رمز اساسی در اینکه می‌گوئیم ظرف عروض ، " ذهن " و ظرف اتصاف‌ " خارج " است این است که در واقع عروضی نیست ، یعنی حقیقت امر این‌ است که اساسا چیزی به چیزی ملحق نشده است تا بگوئیم ظرف عروض چیست و ظرف اتصافش کجاست ؟ خارج است یا ذهن ؟ پس وقتی که می‌گوئیم ظرف‌ عروض " امکان " بر زید ، " ذهن " است اما ظرف اتصاف زید به امکان‌ ، " خارج " است به این معنی

[١] علم و آگاهی ما به ذات خود که همان خودآگاهی ماست نیز همینطور است . یعنی خود آگاهی ما عین ذات ما است ، نه اینکه ما ذاتی هستیم که‌ خودآگاهی بر آن عارض شده است .