٩٢٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آدم، هنگامى كه فرود آمد، هفت بار كعبه را طواف كرد. سپس در مقابل درِ كعبه دو ركعت نماز خواند. آن گاه به مُلتزَم آمد و چنين گفت: خدايا! تو، نهان و آشكارم را مى دانى. پس پوزشم را بپذير. و آنچه را كه در دل و نزد من است، مى دانى. پس گناهانم را ببخشاى. و نيازم را مى دانى. پس خواسته ام را عطا كن. خدايا! از تو، ايمانى مى خواهم كه همنشين دلم باشد و يقينِ راستى [مى خواهم] تا آن كه بدانم جز آنچه برايم نوشته اى، به من نخواهد رسيد، و [نيز ]خشنودى به آنچه بر من حكم كرده اى . خداوند به او وحى كرد: «اى آدم! دعاهايى كردى و من ، اجابت كردم. اين دعاها را هيچ يك از فرزندانت نخواهد كرد، مگر آن كه اندوه ها و گرفتارى هايش را برطرف مى سازم و آنچه را از دست داده، جبران مى كنم و تهى دستى را از قلبش بيرون مى كنم و توانگرى را ميان دو چشمش قرار مى دهم و در پىِ تجارت هر تاجرى براى او تجارت مى كنم [و سود مى دهم]، و دنيا به حالتِ خوار، سراغ او مى آيد، هر چند خودش آن را نخواهد».