٩٥٣٠.السيرة النبويّة ، ابن هشام ـ به نقل از ابن اسحاق ـ: پيامبر خدا ، ميان ياران مهاجر و انصارش برادرى برقرار كرد و ـ آن طور كه به ما رسيده است ، و پناه مى بريم به خدا از اين كه به ايشان چيزى ببنديم كه نفرموده است ـ فرمود : «دو به دو ، با يكديگر برادر خدايى [و دينى ]شويد» .

٩٥٣١.السيرة النبويّة ، ابن هشام ـ به نقل از ابن اسحاق ـ: [پيامبر خدا] مسلمانان را به پيوند با يكديگر ترغيب فرمود و مهاجران و انصار را با هم ، و نه با ديگران ، برادر دينى قرار داد ، و كافران را دوستان يكديگر معرّفى نمود و سپس فرمود : « « اگر چنين نكنيد ، فتنه و فسادى بزرگ در زمين ، پديد خواهد آمد» » ؛ يعنى اگر مؤمن ، مؤمن را به جاى كافر ـ هر چند خويشاوند او باشد ـ به دوستى نگيرد ، «فتنه اى در زمين پديد خواهد آمد» ؛ يعنى حق و باطل ، مشتبه خواهند شد و به سبب دوست گرفتن مؤمن از ميان كافران (و نه از ميان مؤمنان) ، در جامعه ، تباهى بروز خواهد كرد . بعدا ميراث ها [و ارثبَرى] را به خويشاوندانى كه پس از برادرى افكندن ميان مهاجران و انصار اسلام آوردند ، باز گرداند و فرمود : « «و كسانى كه بعدا ايمان آوردند و مهاجرت كردند و در كنار شما جهاد نمودند ، اينان ، از شمايند. و خويشاوندان ، بر طبق كتاب خدا ، اولى به يكديگرند» ؛ يعنى به ارث بردن . «همانا خدا به هر چيزى داناست» » .

٩٥٣٢.مسند أبى يعلى ـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا ميان يارانش، دو به دو، برادرى مى افكند. پس هر يك از آن دو، [بر اثر شوق ديدار برادرش] شب درازى را سپرى مى كرد تا برادرش را ديدار كند و [صبحگاه،] او را با دوستى و لطف ، ديدار مى كرد و مى گفت : بعد از من چگونه بودى؟ امّا عموم [مسلمانان] ، بر هر يك از آنها سه شب نمى گذشت كه از حال برادر [دينى] خود ، خبر نداشته باشد.