٩٥٥٢.حلية الأولياء ـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا فرمود : «محبّت من، به دل هيچ بنده اى نياميخت و دوستم نداشت ، مگر آن كه خداوند ، بدن او را بر آتش حرام گردانيد» . سپس فرمود : «كاش برادرانم را ببينم كه بر حوض [كوثر] وارد مى شوند و من با ظرف هايى پُر از شراب [ـِ بهشتى] به استقبالشان مى روم و آنها را ، پيش از آن كه وارد بهشت شوند ، از حوضم سيراب مى كنم» . گفته شد : اى پيامبر خدا! مگر ما برادران تو نيستيم؟ فرمود : «شما ياران منيد . برادران من ، كسانى اند كه به من ايمان آورده اند ، در حالى كه مرا نديده اند. من از پروردگارم درخواست كرده ام كه چشم مرا به شما و به كسانى كه به من ، نديده ، ايمان آورده اند، روشن گردانَد» .

٩٥٥٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در وصف برادرانش كه پس از او مى آيند ـ: اگر هر يك از آنان ، يك تسبيح بگويد ، برايش بهتر از آن است كه كوه هاى دنيا براى او طلا شوند . يك نگاه به يكى از آنان ، نزد من محبوب تر از نگاه كردن به بيت اللّه الحرام است . اگر فردى از آنان در بين يارانش در سختى بميرد ، پاداش كسى را دارد كه در ميان رُكن و مقام ، به قتل رسيده باشد ، و مزد كسى را دارد كه در حرم خدا بميرد . كسى كه در حرم خدا بميرد ، خداوند ، او را از آن وحشت بزرگ [در روز قيامت]، در امان مى دارد و به بهشتش مى بَرَد .