٩٣٤٤.امام على عليه السلام : از پيامبر خدا درباره اين گفتار خداوند : «به زودى [خداى] رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» ، پرسيدم كه چيست ؟ فرمود: «اى على ! محبّت است كه در سينه هاى مؤمنان و فرشتگان مقرّب است . اى على ! خداوند متعال ، به مؤمن سه چيز داده است : مهر و محبّت ، نمكين بودن ، و شُكوه در سينه هاى صالحان . پس كسى كه خداوند ، او را براى خود بر گزيند ، جانش پذيراى آن مى گردد و شيرينى و نمكى در او پديد مى آيد ، و كسى كه خداوند ، بخوانَدَش و او اجابت كند و در اين اجابتْ راستى نشان دهد ، خداوند او را مقرّب مى سازد . پس قلبش آن را مى پذيرد و در دل ها ، دوستىِ او ـ كه همان محبّت است [كه در آيه بدان اشاره شده] ـ پديدار مى شود» .

٩٣٤٥.امام صادق عليه السلام : سبب نزول اين آيه ، [١] آن بود كه امير مؤمنان ، مقابل پيامبر خدا نشسته بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : «اى على ! بگو : پروردگارا ! برايم در دل هاى مؤمنان ، محبّتى قرار ده» . پس از آن ، خداوند اين آيه را فرود آورد : «آنان كه ايمان آورده اند وكارهاى شايسته كرده اند ، [خداى ]رحمان به زودى برايشان محبّتى قرار مى دهد» .

٩٣٤٦.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو ذر ـ: به پيامبر خدا گفتم : [ چگونه است كه ] انسان كارى را براى خدا مى كند [و چشمى به مردم ندارد] ؛ ولى مردم بر اثر آن ، او را دوست مى دارند ؟ فرمود : «اين ، مژدگانىِ دنيايىِ مؤمن است» .

٣ / ٣

خوش خويى

٩٣٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خوش خويى ، دوستى را استوار مى كند .

[١] . مريم : آيه ٩٦ .