سرپرستى كعبه را به دست گرفتند. عَمالِقه در قسمت سُفلاى مكّه و جُرهُم در قسمت عُلياى آن سكونت داشتند و براى خود ، پادشاهانى داشتند. پس از مدّتى ، جُرهُم بر عمالِقه پيروز شدند و مجدّدا توليت كعبه را در اختيار گرفتند و حدود سيصد سال ، متولّى آن بودند. آنان در اين مدّت بر مساحت كعبه و نيز بر ارتفاع آن كه در زمان ابراهيم عليه السلام داشت، افزودند. پس از آن كه فرزندان ابراهيم ، نشو و نما يافتند و تعدادشان بسيار شد و از قدرت و شوكتى برخوردار شدند و از نظر جا و مكان در مضيقه قرار گرفتند، با جُرهُم به جنگ برخاستند و بر آنها پيروز گشتند و از مكّه بيرونشان كردند. رئيس فرزندان اسماعيل در آن زمان، عمرو بن لُحَى بود. او كه بزرگ قبيله خزاعه بود، بر مكّه استيلا يافت و توليت خانه را به عهده گرفت. همو بود كه در كعبه ، بت قرار داد و مردم را به عبادت آنها دعوت كرد. نخستين بتى كه او در كعبه نصب كرد، «هُبَل» بود. وى اين بت را از شام به مكّه آورد و به ديوار كعبه نصب كرد. بعدا بت هاى ديگرى به آن افزود، تا جايى كه شمار بت ها فزونى گرفت و بت پرستى در ميان عرب رواج يافت و دين حنيف ابراهيم ، متروك شد . در همين باره، شحنة بن خلف جُرهُمى ، خطاب به عمرو بن لُحَى مى گويد: اى عمرو! تو در مكّه و اطراف خانه كعبه خدايان گونه گونى پديد آوردى حال آن كه اين خانه را هميشه خداوندگارى واحد بوده است. ولى تو در ميان مردم براى آن ، چندين خدا قرار دادى. تو نيك مى دانى كه خدا [شما را] مهلتى داده است ؛ امّا به زودى براى آن ، پرده دارانى غير از شما برخواهد گزيد . توليت كعبه تا زمان حليل خزاعى، همچنان در ميان طايفه خُزاعه بود. حليل ، پس از خود، كار سرپرستى آن را به دخترش كه همسرِ قُصَىّ بن كِلاب بود، سپرد و