«قارون از قوم موسى بود و بر آنان ، ستم كرد . و از گنجينه ها آن قدر به او داده بوديم كه كليدهاى آنها بر گروه نيرومندى سنگين مى آمد . آن گاه كه قوم وى بدو گفتند: «شادى مكن كه خدا ، شادى كنندگان را دوست نمى دارد ؛ و با آنچه خدايت داده ، سراى آخرت را بجوى و سهم خود را از دنيا فراموش مكن ؛ و همچنان كه خدا به تو نيكى كرده ، نيكى كن و در زمين ، فساد مجوى ، كه خدا فسادگران را دوست نمى دارد» .

«و در كتاب آسمانى[ شان ] به فرزندان اسرائيل خبر داديم كه: «قطعاً دو بار در زمين فساد خواهيد كرد ؛ و قطعاً به سركشى بسيار بزرگى برخواهيد خاست»» .

«چرا خداشناسان و دانشمندان، آنان را از گفتار گناه[ آلود ] و حرامخوارگى شان باز نمى دارند؟ راستى چه بد است آنچه انجام مى دادند!» .

«مگر ندانسته اى كه پروردگارت با عاد چه كرد؟ صاحب [ بناهايى چون ]تيرك هاى بلند كه مانندش در شهرها ساخته نشده بود؟ و با ثمود، همانان كه در درّه، تخته سنگ ها را مى بُريدند؟ و با فرعون، صاحب خرگاه ها [ و بناهاى بلند] ؛ همانان كه در شهرها سر به طغيان برداشتند و در آنها بسيار تبهكارى كردند» .

«و به ياد آوريد هنگامى را كه شما را پس از [ قوم ] عاد ، جانشينان [ آنان ]گردانيد و در زمين به شما جاى [ مناسب ] داد. در دشت هاى آن [ براى خود ]كاخ هايى اختيار مى كرديد و از كوه ها خانه هايى [ زمستانى ]مى تراشيديد. پس نعمت هاى خدا را به ياد آوريد و در زمين ، سر به فساد برمداريد» .

«و اى قوم من! پيمانه و ترازو را به داد، تمام دهيد و حقوق مردم را كم مدهيد و در زمين به فساد سر برمداريد» .

«آيا شما با مردها درمى آميزيد و راه [ توالد و تناسل ] را قطع مى كنيد و در محافل [ اُنس ] خود ، پليدكارى مى كنيد؟ و[ لى ] پاسخ قومش جز اين نبود كه گفتند: «اگر راست مى گويى ، عذاب خدا را براى ما بياور» . [ لوط ] گفت: «پروردگارا! مرا بر قوم فسادكار ، غالب گردان»» .

«سزاى كسانى كه با [ دوستداران ] خدا و پيامبر او مى جنگند و در زمين به فساد مى كوشند، جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار ، آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهتِ يكديگر ، بُريده شود يا از آن سرزمين تبعيد گردند. اين، رسوايى آنان در دنياست و در آخرت ، عذابى بزرگ خواهند داشت» .