٩١٨٥.كنز العمّال ـ به نقل از ابو اسحاق ـمردى به براء گفت : اى ابو مارّه! [١] آيا در جنگ حُنَين گريختيد؟ او گفت : گواهى مى دهم كه پيامبر صلى الله عليه و آله نگريخت؛ بلكه مسلمانان، شتابان و بى زره به سوى اين تيره هَوازِن، كه مردمانى تيرانداز بودند، ره سپار شدند. آنان، مسلمانان را تيرباران كردند، به طورى كه انبوه تيرهاى آنان، همچون هجوم دسته هاى ملخ بود. لذا مسلمانان پراكنده شدند و گريختند. دشمن به طرف پيامبر خدا هجوم آوردند، در حالى كه ابو سفيان بن حارث، لگام اَستر پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفته بود. پيامبر خدا، از استر فرود آمد و از خداوند، طلب نصرت كرد و دعا نمود و مى گفت : «من، پيامبر هستم و اين، دروغ نيست . من پور عبد المطّلبم. خدايا! نصرت و يارى ات را فرو فرست» . براء مى گويد : به خدا سوگند، هر گاه جنگ شدّت مى گرفت، ما خود را در پناه پيامبر صلى الله عليه و آله قرار مى داديم و كسى كه به موازات او مى ايستاد، به راستى شجاع بود.

٩١٨٦.كنز العمّال ـ به نقل از اَنَس ـ: در جنگ حنين، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «حالا تنور جنگ، شعله ور شد». در آن روز، على بن ابى طالب عليه السلام پيشاپيش پيامبر صلى الله عليه و آله ، از همه افراد سخت تر مى جنگيد.

٩١٨٧.امام حسين عليه السلام : از كسانى كه در جنگ حُنَين همراه پيامبر خدا پايدارى كردند، عبّاس و على و ابو سفيان بن حارث و عقيل بن ابى طالب و عبد اللّه بن زبير بن عبد المطّلب و زبير بن عوام و اُسامة بن زيد بودند.

[١] . در مصدر چنين آمده ؛ ليكن كنيه صحيح او چنان كه در اُسد الغابة آمده، ابو عماره است .