٩٧٥٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به مردى كه مى خواست در جهاد شركت كند، امّا مادر:ت پيش مادرت بمان. با بودن در نزد او، همان اجرى را دارى كه با شركت در جهاد به دست مى آورى.

٩٧٥٦.كنز العمّال ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ: ما با پيامبر خدا روى كوهى بوديم و بر درّه اى مُشرِف شديم. جوانى را ـ كه از جوانى اش خوشم آمد ـ ديدم كه گوسفندانش را مى چرانيد . گفتم: اى پيامبر خدا! عجب جوانى است! كاش جوانىِ او در راه خدا صرف مى شد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عمر! شايد در راهى از راه هاى خدا باشد و تو ندانى». پيامبر صلى الله عليه و آله آن جوان را صدا زد و فرمود: «اى جوان! آيا كسى هست كه تو خرجىِ او را بدهى؟». گفت: آرى. فرمود: «چه كسى؟». گفت: مادرم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «او را داشته باش (در خدمتش باش)؛ زيرا بهشت، پيش پاى اوست».

٩٧٥٧.الترغيب و الترهيب ـ به نقل از معاوية بن جاهمه ـ: جاهمه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و اجازه جهاد خواست. پيامبر خدا به او فرمود: «آيا مادرى دارى؟». گفت: آرى. فرمود: «پس، در خدمتش باش؛ زيرا بهشت، پيش پاى اوست». [١]

[١] . اين حديث را ابن ماجه و نسايى و حاكم نيز همين گونه روايت كرده اند؛ ولى طَبَرانى آن را با سلسله سندى نيكو، چنين روايت كرده كه آن مرد گفت: خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدم تا درباره شركت در جهاد، از ايشان نظرخواهى كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا پدر و مادرت زنده اند؟». گفتم : آرى. فرمود: «پيش آنان بمان ؛ زيرا بهشت، زير پاى آن دو است».