٩٢٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در روى زمين، جز سه چيز از بهشت نيست: نهالِ عَجوه (نوعى خرماى خوب)، چند اوقيه [٢] آبى كه هر روز از بركت بهشت در فرات مى ريزد، و حَجَر الأسود.

٩٢٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حجر الأسود، از بهشت است.

٩٢٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حجر الأسود، از سنگ هاى بهشت است.

٩٢٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزى كه قريش در نهادن حجر الأسود در جاى خود اختلاف كردند، من با دستانم آن را نهادم.

٩٢٣٠.دلائل النبوّة ، بيهقى ـ به نقل از ابن شهاب ـ: چون پيامبر خدا به سنّ بلوغ رسيد، زنى كعبه را با بخور و عود، معطّر مى ساخت كه از مِجمر او جرقّه اى در پرده كعبه افتاد و سوخت. كعبه را خراب كردند ؛ امّا دوباره آن را ساختند و به محلّ حجر الأسود رسيدند . قريش در اين كه كدام يك از قبيله ها عهده دار بالا آوردن آن رُكن شود، با هم در افتادند. گفتند: اوّلين كسى كه بر ما آشكار شود، او را داور قرار مى دهيم. در اين لحظه، پيامبر خدا آشكار شد، در حالى كه جوان بود و پارچه اى راه راه بر خود، حمايل كرده بود. او را به داورى برگزيدند. او دستور داد تا حجر الأسود را در پارچه اى نهادند. بزرگ هر قبيله را طلبيد و گوشه اى از پارچه را به او داد و خودش بالا رفت. حجر الأسود را [با آن پارچه] بالا آوردند و خودِ او آن را در جايش نهاد.

[١] . سيّد رضى ، در بيان اين حديث گفته است : اين گفته ، مَجازى است و منظور ، اين است كه حجر الأسود ، جهتى از جهات نزديكى به خداوند است . هر كه به آن دست بكشد و از نزديكْ آن را لمس نمايد ، به طاعت خداوند متعال ، نزديك مى شود ، به طورى كه گويى به آن چسبيده و با آن در تماس است . در اين جا امام عليه السلام ، دست را به جاى «طاعت» قرار داده كه با آن مى توان به خداوند سبحان ، نزديك شد و اين ، از باب مجاز و توسعه در مفهوم است ، زيرا از منش هاى عرب اين بوده كه هر گاه مى خواسته اند به يكى از دوستانشان نزديك شوند و رابطه دوستانه را با پيوند استوار نشان دهند ، با او دست مى داده اند و دستشان را به او پيوند مى زده اند . همچنين درباره خداوند قديم متعال ، اين را مى دانيم كه نزديكى مادّى ، بر ذات او محال است . پس لازم است كه نزديكى ، از طريق طاعت و كسب خشنودى او باشد . لذا پيامبر صلى الله عليه و آله كه از دست راست (يمين) ياد كرده و در پىِ آن ، از مصافحه سخن گفته تا حقّ شيوايى كلام را به جا آورده باشد و گويايى آن را به حدّ اعلى برساند .[٢] ) پيمانه و واحد وزن است.