«پروردگارا! من [ يكى از ] فرزندانم را در درّه اى بى كِشت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم ـ پروردگارا ـ تا نماز را به پا دارند. پس، دل هاى برخى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [ مورد نيازشان ] روزى ده ، باشد كه سپاس گزارى كنند» .

«و گفتند: «اگر با تو از [ نورِ ] هدايت پيروى كنيم، از سرزمين خود، ربوده خواهيم شد» . آيا آنان را در حرمى امن جاى نداديم كه محصولات هر چيزى ـ كه رزقى از جانب ماست ـ به سوى آن سرازير مى شود؟ ولى بيشترشان نمى دانند» .

«من مأمورم كه تنها پروردگار اين شهر را ـ كه آن را مقدّس شمرده و هر چيزى از آنِ اوست ـ ، پرستش كنم، و مأمورم كه از مسلمانان باشم» .

«سوگند به اين شهر! و حال آن كه تو در اين شهر، جاى دارى» .

حديث

٩١٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مكّه ، شهرى است كه خداوند، آن را و حرمتش را بزرگ داشته است. [خداوند، ]مكّه را هزار سال پيش از آن كه چيزى از زمين را بيافريند، آفريد و آن را پُر از فرشتگان قرار داد و مدينه را به بيت المقدّس وصل كرد. آن گاه پس از هزار سال، در يك آفرينش، همه زمين را آفريد.