٩٩٥٦.تفسير العياشى ـ به نقل از جابر ـ: امام باقر عليه السلام فرمود : «مردى باديه نشين نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مرا پسران و دختران و برادران و خواهران و پسرزادگان و دخترزادگان و برادر زادگان و خواهر زادگانى است ؛ و روزگار ما سخت است . باشد كه نظر فرمايى و از خدا بخواهى كه به ما گشاده روزى عطا فرمايد . سپس آن مرد گريست و دلِ مسلمانان براى او سوخت . پيامبر خدا فرمود: «و هيچ جنبنده اى در زمين نيست ، مگر آن كه روزى او بر خداست و قرارگاه آن و جايگاه نگاهداشت آن ، همه را مى داند . همه در كتابى روشن هست» . هر كس اين آيات را كه خداوند در آنها تأمين روزى را ضمانت فرموده ، پيوسته بخواند ، خدا روزى را چون آبى روان بر او فرو مى بارد ، خواه ، اندكْ اندك و خواه ، بسيارْ بسيار . سپس پيامبر خدا ، دعا كرد و مسلمانان ، دعايش را آمين گفتند ... [و] كسى كه آن مرد را در روزگار عُمَر ديده بود ، براى من روايت كرد كه حال وى را پرسيده و او گفته است: خداوند ، بيشترين حلال و فراوان ترين مال را روزى ام فرمود» .