٩٢٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مدينه، حرم است از «عائر» تا فلان جا . هر كس در آنْ قتلى مرتكب شود، يا قاتلى را پناه دهد، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر او باد! از او هيچ توبه و فديه اى پذيرفته نمى شود.

٩٢٦٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مدينه، هجرتگاه و آرامگاه من در زمين است. بر امّت من است كه همسايگانم را تا وقتى كه از گناهان كبيره پرهيز مى كنند، احترام كنند.

٩٢٦٥.صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ: هر گاه پيامبر صلى الله عليه و آله از سفر مى آمد و نگاهش به ديوارهاى مدينه مى افتاد، از شوق مدينه، وسايلش را بر زمين مى نهاد و اگر سواره بود، مَركب خود را حركت مى داد.

٩٢٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خدايا! ابراهيم، دوست و بنده و پيامبر توست و براى اهل مكّه از تو خواست. من، محمّد، بنده و پيامبر و فرستاده تواَم و براى اهل مدينه از تو مى خواهم، مثل آنچه ابراهيم براى اهل مكّه خواست. از تو را مى خواهيم كه صاع و مُد (پيمانه) و ميوه آنان را بركت دهى. خدايا! مدينه را محبوب ما گردان، آن چنان كه مكّه را محبوب ما ساختى.

٩٢٦٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مدينه، گنبد اسلام و خانه ايمان و سرزمين هجرت و جايگاه حلال و حرام است.

٩٢٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ايمان به مدينه باز مى گردد، آن گونه كه مار به لانه خود باز مى گردد.

٩٢٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آبادى ها با شمشير فتح شد؛ ولى مدينه با قرآن فتح شد.

٩٢٧٠.صحيح البخارى ـ به نقل از زيد بن ثابت ـ: گروهى از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله ، از اُحُد باز گشتند و مردم درباره آنان ، دو دسته شدند. گروهى مى گفتند : «آنها را بكشيد» و گروهى مى گفتند : «نكشيد» . پس، اين آيه نازل شد : «شما را چيست كه درباره منافقان، دوگروهيد؟» و [پيامبر صلى الله عليه و آله ] فرمود: «مدينه ، پاك است و پليدى ها را مى زدايد، آن گونه كه آتش، چرك هاى نقره را مى زدايد».