هنگام ديدار با همسرش از سرزمين حجاز، در حجر الأسود ، حلول كرده است. صابئيانِ ايران و كلدانيان، كعبه را يكى از هفت خانه بزرگ مى شمردند. [١] به دليل قدمت و بقاىِ دراز مدّتِ كعبه، گاهى هم مى گفتند: آن جا ، خانه زُحَل است . ايرانيان نيز به اين دليل كه معتقد بودند روح هرمز در كعبه حلول كرده است، به آن احترام مى گذاشتند و گاهى هم به زيارت آن مى رفتند. يهوديان هم براى آن ، عظمت قائل بودند و در آن جا، مطابق دين ابراهيم عليه السلام ، به عبادت خدا مى پرداختند. در كعبه تصويرها و تمثال هايى وجود داشت ، از جمله تمثال ابراهيم و اسماعيل عليهماالسلام ، در حالى كه تيرهاى قرعه به دست داشتند ، و نيز تمثال مريم عَذرا و مسيح عليهماالسلام و اين ، نشان مى دهد كه مسيحيان نيز همچون يهود، كعبه را بزرگ مى شمرده اند. عرب هم بزرگ ترين احترام و عظمت را براى اين خانه قائل بودند و آن را خانه خداوند متعال به شمار مى آوردند و از هر سو به زيارت آن مى رفتند. آنان ، خانه را ساخته دست ابراهيم عليه السلام مى دانستند و حج را از آيين هاى دين او مى دانستند كه نسل به نسل در ميانشان باقى مانده بود .

ز ـ توليت كعبه

توليت كعبه، با اسماعيل بود و پس از او به فرزندانش رسيد تا آن كه عرب جُرهُم بر آنان غالب گشتند و رياست كعبه را از دست آنان گرفتند. سپس عَمالِقه ، كه طايفه اى از بنى كَركَر بودند، پس از جنگ هاى متعدّدى كه ميان آنها و جُرهُم در گرفت،

[١] . اين هفت خانه بزرگ، آن گونه كه در پانوشت الميزان فى تفسير القرآن (ج ٣ ص ٣٦٠) آمده است، عبارت اند از: ١ . كعبه ، ٢ . مارس ، بر فراز كوهى در اصفهان ، ٣ . مندوسان در كشور هند ، ٤ . نوبهار در شهر بلخ ، ٥ . بيت غمدان در شهر صنعا ، ٦ . كاوسان در فرغانه خراسان ، ٧ . خانه اى در ارتفاعات كشور چين .