مرز سوم اين كه شوخى نبايد از راه تمسخر ديگران صورت گيرد. ممكن است برخى از راه برداشتن وسايل ديگران با آنان شوخى كنند و از راه ترساندن آنان، خودشان بخندند. در چند مورد نقل شده كه اصحاب پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين گونه شوخى كردند و حضرت ، ناراحت شده ، آنان را از اين گونه شوخى نمودن برحذر داشتند. [١] مرز چهارم ، شوخى با نامحرم است. شوخى با نامحرم ، زمينه را براى گناه فراهم مى سازد؛ از اين رو بايد از آن پرهيز كرد. اگر هزينه يك شوخى، ارتكاب گناه باشد، ارزش آن را ندارد كه انجام شود. ابو بصير مى گويد : در كوفه به زنى قرآن مى آموختم . روزى با وى شوخى كردم . وقتى خدمت امام باقر عليه السلام رسيدم ، مرا سرزنش كردند و فرمودند : «ديگر اين كار را تكرار نكن». [٢] مرز پنجم ، كثرت شوخى و خنده است. هر چيزى و از جمله شوخى و خنده ، اگر از حدّ خود بگذرد، پيامدهاى ناگوارى خواهد داشت. قهقهه زدن و خنديدن زياد ، موجب قساوت قلب و مردن دل مى گردد و هيبت و وقار انسان را از بين مى برد. [٣]

[١] ر. ك: سنن أبى داوود، ج٢، ص٤، ح٣٠١ ؛ الأدب المفرد، ص٨٢ ، ح٢٤١ ؛ سنن الترمذى، ج٤، ص٤٦٢، ح٢١٦٠ ؛ الترغيب والترهيب، ج٣، ص٤٨٤، ح١ و ٢ و ص٤٨٤، ح٥.[٢] بحار الأنوار، ج٤٦، ص٢٤٧، ح٣٥ ؛ وسائل الشيعة، ج٢٠، ص١٩٨، ح٢٥٤١٩.[٣] ر. ك: ميزان الحكمة، ج٧، ص٣٢٢٣ و ج١١، ص٥٥٤٥.