هنر رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ١٧٣

نمودند ؛ زيرا آنان دانستند كه دنيا طلب كننده طلب شده است و آخرت ، طلب كننده و طلب شده است . از اين رو ، كسى كه آخرت را طلب كند ، دنيا او را طلب مى كند ، تا اين كه روزى اش را از آن برگيرد و كسى كه دنيا را طلب كند ، آخرت ، او را طلب مى كند ؛ پس مرگ ، او را درمى يابد و دين و آخرت او را فاسد مى كند . [١] در حقيقت ، انسان ها به اندازه آگاهى شان از دنيا ، دل از دنيا مى كَنند و به اندازه جهلشان ، به آنْ دل بسته مى گردند. امام صادق عليه السلام مى فرمايد: در مناجات خدا با حضرت موسى آمده است: . . . اى موسى! همانا بندگان صالح من ، به اندازه آگاهى شان ، به دنيا بى رغبت شدند و ديگر آفريده هاى من ، به اندازه جهلشان ، مشتاق دنيا شده اند . [٢] شناخت آخرت نيز به زهدورزى انسان كمك مى كند . چگونه مى توان انتظار داشت كسى كه ارزش آخرت را نمى داند ، نسبت به دنيا بى رغبت گردد؟! امام على عليه السلام مى فرمايد : چگونه نسبت به دنيا بى رغبت مى شود كسى كه ارزش آخرت را نمى داند . [٣] براى زاهد شدن نسبت به دنيا بايد آخرت و نعمت هاى آن را شناخت . نَفْس انسان بايد توجيه شود كه اگر دست از دنيا بكشد، چه چيزى نصيب او مى شود و اين امر ، در سايه آخرت شناسى ، قابل تحقّق است. امام على عليه السلام پس از آن كه بهشت را توصيف مى كند ، مى فرمايد : پس اگر چشم دلت را به آنچه از آن [بهشت] براى تو توصيف كردم ، بيندازى ، نَفْس تو از شهوت ها و لذّت هاى بديع دنيا و مناظر زيباى آن ، روى گردان مى شود . [٤]