هنر رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ١٠٣

نباشد ، آن زندگى ، بى معنا خواهد بود ، و زندگى بى معنا ، سرد و بى روح است . اگر همه امكانات ، فراهم باشد ، ولى خدا در زندگى نباشد ، زندگى ، خسته كننده و ملال آور خواهد بود؛ زيرا خداوند ، اصل و ريشه انسان است و قطع ارتباط با ريشه ، موجب پژمردگى و افسردگى مى شود . از اين روست كه خداوند مى فرمايد : «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا . [١] و هر كس از ياد من روى گرداند ، زندگى سختى خواهد داشت» . خداوند ، بهترين مونس و همدم انسان است . با او انسان ، احساس آرامش مى كند . زندگى با خدا زندگى لذّت بخش و شادى آفرينى است . قرآن كريم مى فرمايد: «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ . [٢] آگاه باشيد كه با ذكر خدا دل ها آرام مى گيرد» . ياد خداوند ، سينه ها را جلا مى دهد و به قلب ها آرامش مى بخشد . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد: ياد خدا مايه جلاى سينه ها و آرامش دل هاست . [٣] كسانى كه در پى زندگى لذّت بخش هستند ، نبايد از ارتباط با خدا غافل شوند . نماز ، يكى از جلوه هاى ذكر خداست. [٤] از زندگى بدون نماز و دعا و مناجات نبايد انتظار يك آرامش واقعى و پايدار داشت . به واقعيت ها بايد توجّه كرد . انسان ، موجودى است الهى كه روح خداوند را با خود دارد و روح ، اساس حيات انسانى است . اين روحِ جدا افتاده ، نياز به ارتباط با منبع خود دارد و بدون اين ارتباط ، افسرده و پژمرده مى گردد .