و از صبر و نمازْ كمك بگيريد» . بنا بر اين ، راز اقتدار و ايستادگى را بايد در اين امور جستجو كرد . در برنامه زندگىِ انسان مؤمن، پنج نوبت نماز و سالى يك ماه روزه قرار داده شده كه انجام دادن آنها براى حيات بشر در حال عادى و براى يك وضعيّت حدّاقلى ، لازم است. غير از آن ، نمازها و روزه هاى مستحبّى قرار داده شده كه هر كس در شرايط اضطرارى قرار دارد و يا جوياى تعالى بيشتر است، با استفاده از آنها مى تواند قدرت و آرامش بيشترى يابد و يا در راه تكامل به پيش رود. اين تدبير دين براى چنين موقعيّت هايى است ؛ اما كمى بينديشيم و ببينيم ما در موقعيّت هاى اضطرارى زندگى چگونه عمل مى كنيم؟ عبادت و ارتباط با خداوند متعال افزايش مى يابد يا كاهش؟! بيشتر نماز مى خوانيم و يا آن اندك واجب را هم ترك كرده و يا در انجام دادن آن ، سستى مى كنيم؟ برخى افراد به محض اين كه با مشكلى رو به رو مى شوند، ارتباطشان با خدا ضعيف تر گشته ، از حدّاقل لازم براى تداوم حيات روحى نيز كمتر مى گردد! اين در حالى است كه در چنين شرايطى ، ما به ارتباط بيشتر براى تقويت و تسكين بيشتر نيازمنديم و به همين دليل است كه نه تنها مشكل خود را برطرف نكرده ايم ، بلكه با كاهش ارتباط ، بر اندازه آن افزوده ايم و توان عادى خود را نيز تضعيف كرده ايم.

٤ . خدا با شماست!

خداوند ، مهم ترين و بزرگ ترين منبع حمايت كننده انسان است و همين امر ، به انسان ، اميد و قوّت قلب مى دهد . هنگام بروز سختى ها و گرفتارى ها ، انسان تصوّر مى كند كه از قلمرو حمايتى خداوند ، خارج شده است .