مصيبت براى شخص بردبار ، يكى است و براى شخص بى تاب ، دو تا . [١] اگر بى تابى بر كسى چيره شود ، روى آسايش را نخواهد ديد . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد: كسى كه بى تابى و تنيدگى ، بر او چيره شود ، آسودگى ، از او رخت بربندد . [٢] به همين جهت ، عقل ، حكم مى كند كه انسان، ناخوشايندِ اندك را تحمّل كند و با بى تابى كردن ، بر مشكلات خود نيفزايد . امام على عليه السلام مى فرمايد : از ناخوشايند اندك ، بى تاب نشويد كه شما را در ناخوشايندى هاى بزرگ تر ، گرفتار مى سازد . [٣] گرفتارى انسان ، هر چه قدر بزرگ و سنگين باشد ، در مقابل فشار روانى ناشى از بى تابى كردن ، كوچك است . كسى كه تحمّل آن اندك را ندارد ، چگونه مى تواند پيامدهاى سخت تر مصيبتِ بى تابى شده را تحمّل كند؟ به همين جهت ، امام صادق عليه السلام مى فرمايد : از خدا پروا داشته باشيد و بردبارى كنيد كه هر كس صبر نكند ، بى تابى كردن ، او را هلاك سازد . [٤]

بردبارى ، بهترين مقابله

اگر بى تابى كردن ، نه تنها تأثيرى ندارد ، بلكه بر اندازه مصيبت مى افزايد ، پس بهترين مقابله با سختى ، تحمّل كردن و بردبارى ورزيدن است . امام

[١] تحف العقول ، ص٤١٤ ؛ أعلام الدين ، ص٤١٤ ؛ الدرة الباهرة ، ص٤٢ .[٢] كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج٤ ، ص٣٥٥ ، ح٥٧٦٢ ؛ الخصال ، ج١، ص٢٣٠ ، ح٧٢ .[٣] غرر الحكم ، ح٥٦٣٨ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٥٢٣ .[٤] بحار الأنوار ، ج٧١ ، ص٩٥ ، ح٨٥ .