اِسناد (نسبت دادن) يعنى تعيين اين كه منشأ امور ، چه كسى است و چه كسى هدايت و برنامه ريزى كارها را در دست دارد. براى انسان ، خيلى مهم است كه بداند آنچه مى بيند، از چه منبعى صادر شده و به چه كسى منسوب است. اين كه چه كسى مورد اِسناد است، نقش زيادى در كاهش يا افزايش فشارهاى روانى دارد. براى انسان ، مهم تر از اصل حادثه ، اين است كه بداند چه كسى اين كار را انجام داده است. اگر كار واحدى از دو نفر ـ كه از جهت ارزش، براى انسان متفاوت اند ـ ، سر بزند، واكنش ها يكسان نخواهد بود. اگر منشأ فعل، كسى باشد كه انسان به او اعتماد و اطمينان دارد، در برابر اقدامات او واكنش مثبت نشان خواهد داد. اين ، نشانگر نقش اِسناد در حوادث است .

حادثه ها غيرمنتظره و تصادفى نيستند

بر همين اساس ، يكى از چيزهايى كه بر تلخى حوادث مى افزايد ، تصادفى پنداشتن و خارج از برنامه دانستن آنهاست . معمولاً هنگامى كه حادثه ناخوشايندى رخ مى دهد ، آن را تصادفى و خارج از قاعده مى دانيم و معتقديم نبايد چنين اتفاقى مى افتاد ؛ اما اگر بدانيم سختى ها و حادثه ها بخشى از زندگى اند و همه اينها تحت يك برنامه منظّم و دقيقْ قرار دارند ، آن گاه ، واكنش ما متفاوت خواهد بود . امام على عليه السلام نامه اى به ابن عباس مى نويسد و در آن ، جمله اى بيان مى كند كه ابن عباس مى گويد : «بعد از سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از هيچ سخنى به