ميانه روى در خرج كردن ، نيمى از زندگى است. [١] امام على عليه السلام ميانه روى و تدبيرگرى را نشانه خيرخواهى خداوند نسبت به انسان دانسته ، مى فرمايد: خداوند ، هر گاه خير بنده اى را بخواهد ، ميانه روى و حسن تدبير را به وى الهام مى كند و او را از بدتدبيرگرى و اسراف ، دور مى سازد . [٢] اين كلام ، همبستگى ميانه روى با تدبيرگرى و تقابل اسراف با تدبيرگرى را به خوبى نشان مى دهد . در كلام ديگرى از حضرت نيز تبذير و تدبيرگرى در مقابل يكديگر قرار گرفته اند: حُسن تدبير و دورى از تبذير ، از حُسن سياست است . [٣] كسانى كه اهل تبذير و اسراف هستند ، به دليل فقدان تدبيرگرى ، معمولاً از عنصر رضامندى، كمتر برخوردارند ؛ زيرا اين حالت ، از يك سو همراه با زياده خواهى و سيرى ناپذيرى است و از سوى ديگر، موجب اتلاف منابع (روزى) مى گردد . بريز و بپاش و خرج بى رويه، هر چند شايد ساعاتى ، مايه خوشى انسان گردد ، ولى تداوم نخواهد داشت . آينده نگرى و رضامندى پايدار در تدبيرگرى ، اندازه گيرى و ميانه روى است . اين ، قانون زندگى است .

٣ . خانه زندگى

يكى از نيازمندى هاى انسان ، «مكان» زندگى است . بشر ، به خانه اى نياز دارد تا در آن آرام گيرد . امام صادق عليه السلام يكى از عوامل آسايش انسان در دنيا را برخوردارى

[١] مسند الشهاب ، ج١ ، ص٥٥، ح٣٣ .[٢] غرر الحكم ، ح٨٠٥٧ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص١٣١ .[٣] غرر الحكم ، ح٧٦١٨ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٢٢٩ .