بسيارى از نارضايتى ها را بايد در فقدان روابط دوستانه جستجو كرد. نارضايتى درونى، هميشه معلول محروميت مالى و ناكامى در به دست آوردن رفاه نيست؛ ناكامى در صميميت و فقدان دوستان صميمى ، از عوامل مهم در نارضايتى و ناخرسندى است. البته اصل مهم در روابط با ديگران ، «همسانى» افراد است . لذّت دوستى هنگامى به وجود مى آيد كه انسان بتواند همانند خود را بيايد و با او رابطه برقرار كند . امام صادق عليه السلام در اين باره مى فرمايد : براى هر چيزى ، چيز ديگرى است كه آسايش خود را در آن مى جويد و همانا مؤمن ، آسودگى خود را در برادر مؤمن خود مى يابد؛ همان گونه كه پرنده، آسودگى خود را در همانند خود مى يابد . [١] صِرف مجاورت و ارتباط بدون صميميت ، مايه خرسندى و خشنودى انسان نمى گردد . آنچه به يك ارتباط، معنا مى دهد و آن را لذّت بخش مى سازد ، ارتباط روح ها و جان هاست و اين ارتباط، هنگامى به وجود مى آيد كه روح ها، هم افق و هم فكر باشند. اگر دوستان خوبى داريد، قدر آنان را بدانيد، رابطه با آنان را مستحكم كنيد ، از بودن با آنها لذّت ببريد ، به وجودشان افتخار كنيد، خدا را شكر كنيد و بدانيد كه اگر آنان نبودند ، زندگى بر شما سخت تر مى شد . و اگر از اين نعمت ، محروم هستيد يا به اندازه كافى ، دوست صالح نداريد ، در توسعه آن بكوشيد و مطمئن باشيد كه بدين وسيله ، بخشى از ناراحتى ها و نارضايتى هاى شما برطرف مى شود . دوستان شما ثروت هايى هستند كه مى توانند احساس خوش بختى را به شما برگردانند.

[١] الإختصاص ، ص٣٠ ؛ مشكاة الأنوار ، ص١٠٤ ؛ عدة الداعى ، ص١٨٧ ؛ المؤمن ، ص٣٩ .