رضايت از زندگى دست يابيم . در بهشت ، آنچه را بخواهيم مى شود ؛ اما در دنيا آنچه را مى شود بايد خواست . اين ، يك اصل در احساس رضايت از زندگى است . امام على عليه السلام در اين باره سه جمله پر معنى دارد كه مى فرمايد : هرگاه آنچه را خواستى نشد ، آنچه را شد ، بخواه . [١] و : هرگاه آنچه را خواستى نشد ، آنچه را هست ، سخت مگير . [٢] و : اگر آنچه را خواستى نشد ، اهميت نده كه چگونه هستى . [٣] اگر انسان زندگى را سخت نگيرد و آنچه را هست بپذيرد ، اولاً توان واكنش مثبت را به دست مى آورد و ثانيا در يك آرامش خاصى زندگى خواهد كرد .

٢ . دنيا گذرگاه موقّت است ، نه خانه دائم!

نسبت ميان ما و دنيا چيست؟ اگر انسان را موجودى بدانيم كه دنيا ، انتهاى زندگى او باشد و بشر ، ظرف ديگرى براى زندگى نداشته باشد و اگر دنيا را جايگاهى بدانيم كه براى خود اصالت دارد و كمالش در فراهم بودن نعمت هايش باشد ، در آن صورت ، كاستى ها و فقدان هايش بسيار دردناك و غير قابل تحمّل مى شود . زندگى هنگامى بى معنا و غيرقابل تحمّل مى گردد كه براى انسان ، چيزى جز زندگى اين دنيا وجود نداشته باشد و دنيا همه ظرف زندگى او باشد ؛ اما آيا اين تصوّر ، با واقعيت ، هماهنگ است؟ واقعيت ، اين است كه نه دنيا همه هستى است و نه حيات انسان ، محدود به اين دنياست . دنيا نه تنها قطعه اى از حيات و بلكه مقدمه و

[١] غرر الحكم ، ح ٩٠٠٧ .[٢] نهج البلاغة ، حكمت ٦٩.[٣] غرر الحكم ، ح١١٠٣٨ .