بهشت ، جز از اين طريق ، به دست نمى آيند . روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به شدّتْ بيمار شد ، به گونه اى كه از شدّت درد ، به خود مى پيچيد و مى ناليد . عايشه كه از اين وضع ، در شگفت شده بود ، گفت : «اگر يكى از ما اين كار را مى كرد ، به او خرده مى گرفتى؟». پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود: همانا بر صالحان ، سخت گرفته مى شود . به يقين ، رنجى به مؤمن نمى رسد ، از يك خراشْ گرفته تا بالاتر از آن ، مگر آن كه خطايى را از او پاك مى كند و او را درجه اى بالاتر مى برد . [١] روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در جمع عدّه اى از اصحاب خود نشسته بود كه سؤالى را طرح كرده ، فرمود : «چه كسى دوست دارد كه همواره سالم باشد و بيمار نگردد؟» . همه گفتند : «ما ، اى پيامبر خدا» . آثار ناراحتى در چهره پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آشكار شد و فرمود : «آيا دوست داريد مثل الاغ چموش ، خوش گذران باشيد؟!». گفتند : «اى پيامبر خدا ! نه» . حضرت فرمود : «آيا دوست نداريد كه از اصحاب بلا و اصحاب كفّاره دهنده باشيد؟». گفتند : «چرا ، اى پيامبر خدا !». سپس حضرت چنين ادامه داد: به خدا سوگند ، خداوند ، يقينا مؤمن را مبتلا مى سازد و البته او را مبتلا نمى كند ، مگر به خاطر اين كه در نزدش ارزش دارد . سپس حضرت فرمود : و همانا او نزد خدا مقامى دارد كه با چيزى از عملش به آن نمى رسد ، مگر آن كه بلايى به او رسد تا وى را به آن مقام برساند . [٢] رنج اگر معناى ترفيع درجه و كسب مقام هاى برتر پيدا كند ، تحمّل پذير مى گردد .

[١] مسند ابن حنبل ، ج٦ ، ص١٦٠ ؛ كنز العمّال ، ج٣، ص٣٣٠ ؛ ر. ك: المستدرك على الصحيحين ، ج١ ، ص ٤٩٦ ، ح١٢٧٨ .[٢] الطبقات الكبرى ، ج٧ ، ص٥٠٨ ؛ كنز العمّال، ج٣، ص٣١٤ ؛ ر . ك : اسد الغابة ، ج١ ، ص٣٠٤ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٣٠١ ؛ إرشاد القلوب ، ص٤٢ .