ترديد نداشته باشيد كه بى تابى كردن ، كوچك ترين تأثيرى در بهبود وضعيت شما نخواهد داشت . به وسيله بى تابى كردن ، آنچه از دست رفته ، باز نمى گردد و مصيبت وارد شده ، از بين نمى رود و احساسات و عواطف انسان ، كنترل نمى شود . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد : غمگينى و بى تابى ، آنچه را از دست رفته ، باز نمى گردانند . [١] وانگهى كسى كه به جنگ با بلايا برمى خيزد ، «انتظار» پيروزى دارد و چون به هدف خود نمى رسد ، فشار روانى بيشترى ، وى را در بر مى گيرد . برآورده نشدن انتظارات و احساس شكست ، خود ، عواملى براى افزايش تنيدگى خواهند بود . با اين حساب ، درافتادن با سختى ها و بلاها ، نه تنها به رفع مشكل ، كمك نمى كند ، بلكه به رنج آن نيز مى افزايد . ورود سختى ها خود ، تنيدگى زاست و درافتادن با آنها ، افزاينده تنيدگى است، نه كاهنده آن! و ما به دنبال چه بوديم؟ كاهش تنيدگى يا افزايش آن؟! امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد: بى تابى كردن ، محنت را بزرگ تر مى كند . [٢] هر چند صبر كردن ، دشوار است ، ولى دشوارتر از پيامدهاى بى تابى كردن نيست . [٣] و سرّ آن ، اين است كه بى تابى كردن نمى تواند تقدير را برگرداند . [٤] به همين جهت ، كسى كه بى تاب شود ، فقط مصيبت خود را بزرگ تر كرده است . [٥] از اين روست كه امام كاظم عليه السلام مصيبت را براى شخص بى تاب ، دو برابر مى داند:

[١] غرر الحكم ، ح٥٦١٢ .[٢] همان ، ح٥٦١٩ .[٣] الدعوات ، ص١٦٧ ، ح٤٦٤ ؛ المائة كلمة ، ح٤٢ ؛ المناقب ، خوارزمى ، ص٣٧٥ ، ح٣٩٥ .[٤] غرر الحكم ، ح٥٦٢٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٢١ .[٥] غرر الحكم ، ح٥٦٣١ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٢٩ .