روش ثابت از مروىٌّ عنه نام برده شود. طبعا اگر نام مروىٌّ عنه يا لقب او يا كنيه اش در متون نقل شده آمده باشد ، به همان حال ، دست نخورده باقى مى ماند . در خصوص پيامبران عليهم السلام ، فقط نام مشهور آنها را آورده ايم. ج ـ به جهت اختصار و اجتناب از اطاله كلام ، چنانچه نام اهل بيت عليهم السلام در سند ، مسلسلاً آمده باشد ، به جاى ذكر اسامى آنها يكى پس از ديگرى ، از عبارت : «عن آبائه (از پدرانش)» استفاده مى كنيم كه بيانگر اين اتّصال است. د ـ هر گاه در مأخذ از مروىٌّ عنه ، صراحتا نام برده نشده باشد ، بلكه فقط كنيه يا لقب او ذكر شده باشد (مثل : أبو الحسن ، أبو محمّد، العبد الصالح و...) ، در اين صورت ، چنانچه مقصود از آن را احراز كنيم ، نام مروىٌّ عنه را مى آوريم ، و اگر احراز نكنيم ، به همان نحو كه آمده ، يعنى با كنيه يا لقب ، ذكر مى نماييم. ه ـ پس از ذكر «پيامبر خدا» ، با جمله « صلى الله عليه و آله » و پس از ذكر هر يك از اهل بيت آن بزرگوار و ديگر پيامبران و نيز فرشتگان ، با جمله « عليه السلام » ، نسبت به آنان ، اداى احترام مى شود ، هرچند در كتابى كه حديث در آن نقل شده ، با الفاظ ديگرى از آنان تكريم شده باشد . همچنين ، در مورد ديگران ، فقط به ذكر نام ، اكتفا شده است. و ـ راوى اوّل كه خبر را از مروىٌّ عنه روايت مى كند ، اگر در صدر حديث نام برده نشود ، در پاورقى ، پس از تخريج هر مأخذى ، ذكر مى شود . و اگر راوى حديث ، يكى از اهل بيت عليهم السلام باشد ، نام شريف او و نام پيامبر يا امام پيش از او تا به اوّلين روايتگر از آنان ، آورده مى شود. ز ـ اگر نام راوى دقيقا معلوم نباشد ، نام او در پاورقى اصلاً آورده نمى شود ؛