بسم اللّه الرحمن الرحيم اهتمام به حديث ، پس از تمسّك به كتاب حكيم حميد ، برترين وظيفه اى است كه عالِم دين ، بدان مكلّف است. اين ، استضائه از انوار علم و حكمتى است كه از كلام و تعليم و هدايت پيامبر مكرّم اسلام صلى الله عليه و آله و ائمّه معصومين از اهل بيت آن حضرت عليهم السلام ساطع مى گردد و خِرد و انديشه انسانى را دستگيرى و راهنمايى ، و زندگى بشر را برخوردار از سلوك حكيمانه و خردمندانه مى كند و چنين است كه حضرت ابى جعفر ، به جابر مى فرمايد: يا جابِرُ! وَاللّه ِ لَحَديثٌ تُصيبُهُ مِن صادِقٍ فى حَلالٍ وحَرامٍ، خَيرٌ لَكَ مِمّا طَلَعَت عَلَيهِ الشَّمسُ حَتّى تَغرُبَ . [١] در تاريخ علم دين ، جمع حديث و حمل و فهم و درك و شرح آن ، يكى از بزرگ ترين فصول است و با يك نظر ، حديث ، مادرِ بسيارى از علوم اسلامى يا همه آنهاست. از اين روست كه عالِم دين شناس بزرگِ اقدم ، شيخ كلينى رحمه الله ، در مقدّمه كتاب كافى شريف ، حديث را برابر با علم دين دانسته و آن را محور علم و ايمان به شمار آورده است. دقّت و باريك بينى فقها و علماى برجسته سلف در امر حديث و چگونگى تحمّل آن و شرايط وثوق به روايت و ديگرِ آنچه در اين باب بر اهلش آشكار است ، همه از همين اهمّيت و عظمت شأنى كه درباره حديث و تأثير آن در سرنوشت فرد و جامعه اسلامى گفته شد ، سرچشمه مى گيرد. امروزه ، درباره حديث ، به تدقيق و جداسازى سَره از ناسره ، و راست از دروغ ، و مسلّم از مشكوك ، و نيز به تأمّل در فهم معضلات و مفاد و مضمون هاى اساسى در آن ، و نيز به تطبيق يا نسبت يابىِ آن با كلام اللّه عزيز حكيم ، و شرح و بسط عالمانه و محقّقانه ، و نيز به نشر و همگانى كردنِ آنچه

[١] المحاسن : ج ١ ص ٣٥٦ ح ٧٥٦ ، بحار الأنوار : ج ٢ ص ١٤٦ ح ١٥ .