٩٠.الخصال ـ به نقل از ثابت بن ابى صفيّه ـ : امام زين العابدين عليه السلام [درباره ابوالفضل العبّاس عليه السلام ]فرمود : «خدا رحمت كناد عبّاس بن على عليه السلام را كه ايثار كرد و مردانه جنگيد و خود را فداى برادرش كرد تا آن كه دو دست او قطع شد و خداوند ، به جاى آن ، دو بال به او داد كه با آنها در بهشت ، با فرشتگانْ پرواز مى كند ، چنان كه به جعفر بن ابى طالب ، دو بال داد» .

٩١.ينابيع المَوَدّة ـ در يادكردِ رخدادهاى عاشورا ـ چون تشنگى شدّت گرفت ، امام حسين عليه السلام به برادرش عبّاس فرمود : «اهل بيتت را جمع كن و چاهى حفر كنيد» . آنان ، چنين كردند و به تخته سنگى برخوردند . چاه ديگرى كَندند و در آن نيز به تخته سنگى برخورد كردند. پس ، امام عليه السلام به او فرمود : «برو و از فرات ، برايمان آب بياور» . عبّاس گفت : اطاعت مى كنم! و با عدّه اى از مردان ، به راه افتاد . سپاه عمر بن سعد ، مانع [حركت] آنان شدند . عبّاس ، بر آنها حمله برد و شمارى از دشمنان را كُشت تا آنان را از شريعه ، كنار زد و دورشان كرد . پياده شد و مَشك را پُر كرد . آن گاه ، مُشتى آب برداشت تا بنوشد ؛ امّا به ياد تشنگى حسين عليه السلام و خانواده او افتاد و آب را از دستش ريخت و گفت : به خدا سوگند كه با وجود تشنگى كودكانش و حسين ، آب نمى نوشم ، و شروع به خواندن اين ابيات كرد : {٠ اى نفس! ننگت باد كه پس از حسين بمانى/ هرگز مباد كه بعد از او زنده بمانى! ٠} {٠ اينك ، حسين ، جام مرگ مى نوشد/ و تو آب خُنَك و گوارا مى نوشى؟ ٠} {٠ به خدا سوگند كه اين ، نه رسم دين من است/ و نه رسمِ دارنده يقين راستين . ٠}