سخنان صحابيان ، تابعيان ، راويان و محدّثان ، متون تاريخى و نيز هر آنچه اصطلاح «حديث» ، شامل آن نمى شود و همچنين آن دسته از احاديث كه در ضمن شرح حال راويان آمده اند و يا شماره هايى كه نشانى شرح حال اند (و نه نشانى حديث) . در تمامى اين موارد ، به جاى رمز «ح» ، حرف «ش» را به كار برده ايم . ١٠ . بسيارى اوقات ، در يك منبع ، يك حديث ، دو شماره دارد : يكى شماره مسلسل كه از ابتداى كتاب شروع و در پايان آن ، تمام مى شود ، و ديگرى ، شماره مربوط به بابى كه حديث در آن آمده است ، و ما همواره ، شماره مسلسل حديث را برگزيده ايم. ١١ . معيار براى ذكر شماره صفحات ، شروع شدن متن برگزيده ما در آن صفحه است. ١٢ . اختلافاتى كه ميان متون ارجاع داده شده به منابع ديگر با متن برگزيده وجود دارد ، يا در صورت امكان ، در پاورقى دقيقا ذكر شده يا با واژه «نحوه (مشابه آن)» به اين اختلاف ، اشاره شده است. ١٣ . در صورت وجود اختلاف اندك لفظى و معنايى ، يا وجود اختلاف فقط لفظى امّا فراوان و پراكنده در جاى جاىِ متن ، به طورى كه نتوان به آن اشاره كرد ، به آوردن واژه «نحوه» بسنده كرده ايم. ١٤ . چنانچه احاديثى با متن برگزيده ما مضمون يكسانى داشته باشند ، ولى در برخى الفاظ با آن مختلف باشند ، امّا اين اختلافْ لطمه اى به معنا نزند ، از ذكر اختلاف ، صرف نظر كرده ايم. ١٥ . معيار عمده براى ذكر اختلافات ، تأثير اين اختلافات در معنا و يا مفيد بودن ذكر آنها براى خواننده است ؛ بويژه در مقطع حديث متناسب با باب.