ب ـ تفاوت لفظى در متونى (نصوصى) كه از طريق شيعه و اهل سنّت نقل شده اند ؛ ج ـ تكرار در چند باب ، مشروط به اين كه روايت ، بيشتر از يك سطر نباشد. در غير اين موارد ، روايات مكرّر حذف مى شود و نشانى آن ، طبق آيين نامه ، در پاورقى افزوده مى شود. نكته قابل توجّه ، اين كه : اگر دسترس به منابع اوّليه مقدور باشد ، حديث از آنها نقل مى شود و تنها نشانى دو جامع روايى يعنى بحار الأنوار در احاديث شيعه و كنز العمّال در احاديث اهل سنّت براى سهولت دسترس خوانندگان به حديث ، در پايان نشانى افزوده مى گردد.

٦. نگارش «درآمد»ها و تحليل هاى مورد نياز

مرحله ديگر در تدوين دانش نامه ، تهيّه «درآمد»ها و تحليل هاى مورد نياز است كه توسّط اين جانب ، انجام مى شود . البته اگر پژوهشگران ، پيشنهادى در زمينه نكاتى كه بايد مورد توجّه قرار گيرند ، داشته باشند ، ارائه مى دهند. در اين مرحله ، با عنايت به آنچه هنگام نوشتن تحليل و جمع بندى مطالب به نظر مى رسد ، چه بسا چينش قبلى تغيير مى كند و سازماندهى جديدى به وجود مى آيد. گفتنى است كه جمع بندى ها و تحليل ها نيز توسط يك يا دو كارشناس ، نقد مى گردند و اگر نياز به اصلاحاتى داشته باشند ، انجام مى شود.

٧. تدوين نهايى بر اساس شيوه اين دانش نامه

مهم ترين نكاتى كه در نگارش احاديث لحاظ مى گردند ، از اين قرارند : ١ . پس از ذكر آيات مربوط به موضوع ، احاديث منقول از پيامبر اسلام