دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١

درباره يك موضوع و جمع بندى عموم و خصوص ، و مطلق و مقيّد ، و ملاحظه موارد تعارض و امثال آن ، نمى تواند نظريه اى را به دين و شارع آن ، منتسب نمايد. بلكه افزون بر احاطه بر احاديثى كه درباره يك موضوع وارد شده ، نفس موضوع شناسى نيز براى وصول به مقصد شارع و نظريه دينى ، ضرورى است ، چنان كه امام خمينى قدس سره مى فرمايد: زمان و مكان ، دو عنصر تعيين كننده در اجتهادند. مسئله اى كه در قديم داراى حكمى بوده است ، به ظاهر ، همان مسئله ، در روابط حاكم بر سياست و اجتماع و اقتصاد يك نظام ، ممكن است حكم جديدى پيدا كند ، بدان معنا كه با شناخت دقيق روابط اقتصادى و اجتماعى و سياسىِ همان موضوع اوّل كه از نظر ظاهر با قديم فرقى نكرده است ، واقعا ، موضوع جديد شده است كه قهرا حكم جديدى مى طلبد ... . آشنايى به روش برخورد با حيله ها و تزويرهاى فرهنگ حاكم بر جهان ، داشتن بصيرت و ديد اقتصادى ، اطّلاع از كيفيت برخورد با اقتصاد حاكم بر جهان ، شناخت سياست ها و حتّى سياسيّون و فرمول هاى ديكته شده آنان و درك موقعيت و نقاط قوّت و ضعف دو قطب سرمايه دارى و كمونيزم كه در حقيقت ، استراتژى حكومت بر جهان را ترسيم مى كنند ، از ويژگى هاى يك مجتهد جامع است . [١] بر اين اساس ، اسلام شناسان راستين كه مى توانند در همه اعصار ، دين خدا را يارى كنند ، تنها پژوهشگران جامعى هستند كه بر همه ابعاد دين ، احاطه داشته باشند ، چنان كه در حديث نبوى آمده است: إنَّ دينَ اللّه ِ تَعالى لَن يَنصُرَهُ إلاّ مَن حاطَهُ مِن جَميعِ جَوانِبِهِ . [٢]