٤٥٦.امام على عليه السلام ـ در توصيف تقواپيشگان ـ چند روزى كوتاه ، شكيبايى كردند و در پى آن ، به آسايش طولانى دست يافتند ؛ سودايى سودآور كه پروردگارشان برايشان فراهم آورد.

٤٥٧.امام على عليه السلام : چيزى چون بهشت نديدم كه طالب آن خفته باشد ؛ و چيزى همانند آتش نديدم كه گريزانِ از آن ، در خواب رفته باشد ؛ و سود بَرنده تر از كسى نديدم كه براى روزى ، كسب كند كه در آن روز ، اندوخته ها اندوخته مى شود و نهان ها آشكار مى گردد.

٤٥٨.امام على عليه السلام : آنچه را كه از بين مى رود ، به آنچه مى ماند ، بفروشيد و سختى و رنج دنيا را با ناز و نعمت آخرت ، عوض كنيد.

٤٥٩.امام على عليه السلام : از كسانى باشيد كه دانست كه دنيا فانى است و بِدان زُهد ورزيد ، و دريافت كه آخرت ، باقى است و براى آن كار كرد.

٤٦٠.امام على عليه السلام : بدانيد كه آنچه از دنيا مى كاهد و به آخرت مى افزايد ، بهتر است از آنچه از آخرت مى كاهد و به دنيا مى افزايد ؛ زيرا چه بسيار اندكى كه سود كرد و [چه بسيار] افزونى كه زيان كرد!

٤٦١.امام على عليه السلام : آيا آزاده اى يافت نمى شود كه اين ته مانده غذا در دهان را براى كسى كه در خورِ آن است ، وا نهد؟ [١] به راستى كه جان هاى شما را بهايى جز بهشت نيست . پس ، آنها را جز به بهشت مفروشيد.

٤٦٢.امام على عليه السلام : هر كس خود را به چيزى جز بهشت بفروشد ، رنج بسيار مى كشد.

[١] مقصود از ته مانده غذا ، دنياست . معناى عبارت ، اين است كه : آيا آزادمردى پيدا نمى شود كه اين دنياى پست و بى ارزش را به اهلش وا گذارد؟