٢٨٤.امام على عليه السلام : خوشا به حال زُهدوَرزانِ دنيا و مشتاقان آخرت! اينان ، گروهى هستند كه زمين را فرش خود ، خاك آن را بستر ، و آبش را عطر خويش ، و قرآن را جامه زيرين و دعا را جامه رويينشان ساختند [١] و آن گاه مسيح وار از دنيا بُريدند.

٢٨٥.امام على عليه السلام : نشانه كسى كه خواهان پاداش آخرت است ، زُهدورزىِ او به زرق و برق اين دنياى گذراست . بدانيد كه زهدِ زهدورزِ به اين دنيا ، چيزى از آنچه خداوند در دنيا قسمت او كرده است ، نمى كاهد ، هرچند به آن بى ميل باشد ، و آزمندىِ شخص آزمندِ به زرق و برق زندگى دنيايى ، چيزى در آن ، [افزون بر آنچه خداوند در دنيا قسمت او كرده است ،] بر او نمى افزايد ، هرچند حرص بورزد . زيان ديده ، كسى است كه از بهره آخرتش محروم گردد.

٢٨٦.امام على عليه السلام : همانا آخرت را اهلى است كه جان هايشان از فخرفروشى به اهل دنيا باز ايستاده است . [آنان،] نه درباره دنيا به رقابت برمى خيزند ، نه به لذّت ها و خوشى هاى آن شادمان مى شوند ، و نه از ناخوشى هاى آن اندوهگين مى گردند .

[١] شعار ، به تن پوش زيرينى گفته مى شود كه با پوستِ بدن ، تماس داشته باشد . معناى عبارت : «قرآن را جامه زيرين قرار دادند» اين است كه قرآن ، به خاطر زياد قرائت شدنش ، همچون جامه زيرين ، چسبيده به تن آنهاست و «دعا را جامه رويين (لباسِ رو) ساختند» نيز به اين معناست كه دعا ، همانند زره ، از بدن آنها محافظت مى كند .