٢٣٠.امام على عليه السلام ـ از دعاى ايشان در روز صفّ بارخدايا! از تو درخواست مى كنم ... تا وقتى مرا در زمينت سكونت [و عمر] مى دهى ، همواره به ياد خودت كوشا[يم] بدارى . و هر گاه مرگ ـ كه از آن گريزى نيست ـ مرا فرا مى رسد ، مردنم را كشته شدن در راه خودت به دست بدترينْ آفريده ات قرار بده ، و در آن سراى زندگى[ـِ حقيقى] ، مرا در ميان زندگانى كه نزد تو روزى مى خورند ، جاى ده.

٢٣١.امام باقر عليه السلام ـ در دعاى جامع ـ : بارخدايا! از تو درخواست مى كنم كه تا زنده ام ، زندگى مرا قرين آسايش بگردانى ، چندان كه به واسطه آن بر طاعت تو توانا گردم و به خشنودى تو دست يابم و فردا[ى قيامت] به سراى زندگى[ ـِ حقيقى] نايل گردم.

٢٣٢.امام صادق عليه السلام : على بن الحسين (امام زين العابدين) عليه السلام اين دعا را مى خواند ... : «معبود من! از شرّ دنيا و از شرّ هر آنچه در دنياست ، به تو پناه مى برم . دنيا را بر من ، زندان مگردان و جدايى از آن را مايه اندوهم قرار مده . مرا از فتنه سراى دنيا چنان به سراى زندگى [حقيقى] ببَر كه از من خشنود باشى و اعمالم در آن ، پذيرفته شده باشد» .