١٣٠.امام على عليه السلام : در يك روز زمستانى ، از خانه پيامبر خدا خارج شدم و پوست فرسوده اى با خود برداشتم و وسط آن را شكافتم و از گردنم رد كردم و ميان آن را با برگ درخت خرما به كمرم بستم . سخت گرسنه بودم و اگر در خانه پيامبر خدا غذايى بود ، حتما از آن مى خوردم [ ؛ امّا چيزى نبود كه با آن ، سدّ جوع كنم] . پس ، در پى به دست آوردن چيزى بيرون رفتم . در راه ، از مِلك يك يهودى گذشتم كه مشغول آب دادن شترش بود . از شكاف ديوار نگاهش كردم . گفت : چه مى خواهى ، اى اعرابى؟ آيا حاضرى در مقابلِ [كشيدن ]هر دلو آب ، يك دانه خرما بگيرى؟ گفتم : آرى . در را باز كن تا داخل شوم . او در [ ـِ باغش] را باز كرد و من داخل شدم . دلوَش را به من داد . هر يك دلو آبى كه مى كشيدم ، يك دانه خرما به من مى داد ، تا وقتى كه مُشتم پر شد . دلوش را گذاشتم و گفتم : مرا بس است . خرماها را خوردم و سپس قدرى آب نوشيدم و آن گاه به مسجد آمدم ، ديدم پيامبر خدا در مسجد است.

١٣١.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابن عبّاس ـ : پيامبر خدا را گرسنگى و ضعف گرفت . خبر به على عليه السلام رسيد . پس ، در جستجوى كارى بيرون رفت تا چيزى به كف آورد و به پيامبر خدا بخوراند . او به باغ مردى يهودى آمد و هفده دلو آب برايش كشيد ، به ازاى هر دلو آب ، يك دانه خرما . مرد يهودى به وى اختيار داد كه هفده دانه از خرماى عَجْوه [١] بردارد . على عليه السلام خرماها را گرفت و براى پيامبر خدا برد.

[١] عجوه ، نوعى از انواع خرماى مدينه است كه از خرماى صيحانى بزرگ تر است و رنگش به سياهى مى زند (النهاية : ج ٢ ص ١٨٨) .