٥٤.امام باقر عليه السلام ـ درباره آيه شريف : «و خوردنى را با وجود دوست داشتن آن ، اطعام مى كنند» ـ : يعنى با وجود ميل و علاقه خودشان به آن خوراك [ ، آن را اطعام مى كنند].

٥٥.المحاسن ـ به نقل از معمّر بن خلاّد ، در گفتگو ب «و خوردنى را با وجود دوست داشتن آن به بينوا و ... اطعام مى كنند» ـ : گفتم : دوست داشتن خدا يا دوست داشتن غذا؟ فرمود : «دوست داشتن غذا» .

٤ / ٣

خوش رويى

٥٦.امام على عليه السلام : روى خوش ، بهتر از ترش رويى ايثار كننده است.

٤ / ٤

مقدّم داشتن خانواده

٥٧.الكافى ـ به نقل از سماعه ـ : از امام صادق عليه السلام پرسيدم : مردى فقط خوراك روزانه خود را دارد . آيا كسى كه خوراك روزانه خود را دارد ، نسبت به كسى كه چيزى ندارد ، همدردى كند [و همان خوراك روزانه اش را به او بدهد]؟ و كسى كه خوراك يك ماه خود را دارد ، با كسى كه كمتر از آن دارد ، همدردى كند؟ و در مورد سال هم به همين سان؟ يا آن كه اينها همه ، همان قدر كفاف [زندگى ]است كه ملامتى بر آن نيست؟ فرمود : «مطلب ، دو تاست : [يكى اين كه] برترينِ شما كسى است كه در مقدّم كردن نياز ديگران بر خود ، پيش گام تر نيز باشد ؛ چه اين كه خداوند عز و جل مى فرمايد : «و بر خويشتن ، مقدّم مى دارند ، هرچند خودشان نيازمند باشند» . مطلب ديگر اين كه : بر كفاف ، ملامتى نيست . دستِ دهنده ، بهتر از دستِ گيرنده است ، و [در اعطا و ايثار] از خانواده ات آغاز كن» . [١]

[١] از اين جمله سؤال كننده كه : «همان قدر كفافى است كه .. .» فهميده مى شود كه روا بودن اندوختن به قدر كفاف ، براى او يك پيش فرض بوده است . خلاصه پاسخ امام عليه السلام اين است كه : ايثار به طور كلّى ، برتر از اندوختن است ؛ امّا ترجيح دادن ديگران بر خانواده ، افضل نيست . م .